رباعیات خیام نیشابوری

خیام-رباعی شماره 154   بنگر ز صبا دامن گل چاک شده بلبل ز جمال گل طربناک شده در سایه ی گل نشین که بسیار این گل در خاک فرو ریزد و ما خاک شده  

خیام-رباعی شماره 153   از هر چه به جز مِی است کوتاهی به می هم ز کف بتان خرگاهی به مستی و قلندری و گمراهی به یک جرعه ی می ز ماه تا ماهی به  

خیام-رباعی شماره 152   می‌خور که فلک بهر هلاک من و تو قصدی دارد به جان پاک من و تو در سبزه نشین و میِ روشن میخور کاین سبزه بسی دمد ز خاک من و تو  

خیام-رباعی شماره 151   از تن چو برفت جان پاک من و تو خشتی دو نهند بر مغاک من و تو وآنگاه برای خشتِ گورِ دگران در کالبدی کشند خاک من و تو  

خیام-رباعی شماره 150   از آمدن و رفتن ما سودی کو وز تار امید عمر ما پودی کو چندین سر و پای نازنینانِ جهان می‌سوزد و خاک می‌شود دودی کو  

خیام-رباعی شماره 149   آن قصر که با چرخ همی زد پهلو بر درگهِ آن شهان نهادندی رو دیدیم که بر کنگره‌اش فاخته‌ای بنشسته همی گفت که کوکوکوکو  

خیام-رباعی شماره 148 نتوان دل شاد را به غم فرسودن وقت خوش خود به سنگ محنت سودن کس غیب چه داند که چه خواهد بودن می باید و معشوق و به کام آسودن  

خیام-رباعی شماره 147   می خوردن و گرد نیکوان گردیدن به زانکه به زرق زاهدی ورزیدن گر عاشق و مست دوزخی خواهد بود پس روی بهشت کس نخواهد دیدن  

خیام-رباعی شماره 146   مشنو سخن از زمانه ساز آمدگان می خواه مروق به طراز آمدگان رفتند یکان یکان فراز آمدگان کس می ندهد نشان ز بازآمدگان  

خیام-رباعی شماره 145   گر بر فلکم دست بُدی چون یزدان برداشتمی من این فلک را ز میان وز نو فلکی دگر چنان ساختمی کازاده به کام دل رسیدی آسان  

خیام-رباعی شماره 144   گاوی ست در آسمان و نامش پروین یک گاو دگر نهفته در زیر زمین چشم خِردت باز کن از روی یقین زیر و زبر دو گاو مشتی خر بین    

خیام-رباعی شماره 143   قومی متفکرند اندر ره دین قومی به گمان فتاده در راه یقین میترسم از آنکه بانگ آید روزی کای بیخبران راه نه آن است و نه این