از آمدن و رفتن ما سودی کو


خیام-رباعی شماره 150
از آمدن و رفتن ما سودی کو
وز تار امید عمر ما پودی کو
چندین سر و پای نازنینانِ جهان
میسوزد و خاک میشود دودی کو
معنی بیتهای شعر
از آمدن و رفتن ما سودی کو / وز تار امید عمر ما پودی کو
از آمدن و رفتن ما از این دنیا چه سودی حاصل میشود؟ و از رشتهٔ امید به ادامهٔ زندگی ما، چه تار و پودی باقی مانده است؟
چندین سر و پای نازنینانِ جهان / میسوزد و خاک میشود دودی کو
چه بسیار انسانهای عزیز و گرامی جهان که از میان میروند، میسوزند و خاکستر میشوند؛ پس نشانی از آنان و دود و خاکسترشان کجاست؟
پیام و مفهوم اصلی
این رباعی با نگاهی اندیشناک به آمدوشد انسان در جهان، بر ناپایداری زندگی و بیحاصلی دلبستگیهای دنیوی تأکید میکند؛ خیام میپرسد از رشته و تارِ عمر که پیوسته گسسته میشود چه بهرهای میماند و سرانجامِ انسانهای نازنین جز سوختن، خاکستر شدن و نابودی چیست. پیام اصلی شعر، یادآوری گذرا بودن هستی، فرارسیدن مرگ و ناتوانی انسان در یافتن اثری پایدار از زندگی خویش است.



