رباعیات شمس

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 63 گر عمر بشد عمر دگر داد خدا گر عمر فنا بمرد نک عمر بقا عشق آب حیاتست در این آب درآ هر قطره از این بحر حیاتست جدا  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 62 گر در طلب خودی ز خود بیرون‌آ جو را بگذار و جانب جیحون آ چون گاو چه میکشی تو بار گردون چرخی بزن و بر سر این گردون آ  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 61 گر جان داری بیا و جان باز آنجا آن جای که بوده‌ای ز آغاز آنجا یک نکته شنید جان از آنجا آمد صد نکته شنید چون نشد باز آنجا  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 60 گر بوی نمی‌بری در این کوی میا ور جامه نمی‌کنی در این جوی میا آن سوی که سوی ها از آن سوی آید می‌باش همان سوی و بدین سوی میا  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 59 غم خود که بود که یاد آریم او را در دل چه که بر خاک نگاریم او را غم باد امید لیک بس بی مغز است گر سر ننهد مغز برآریم او را  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 58   عمریست ندیده‌ایم گلزار تو را وان نرگس پرخمار خمار تو را پنهان‌شده‌ای ز خلق مانند وفا دیریست ندیده‌ایم رخسار تو را  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 57 عشقست طریق و راه پیغمبر ما ما زاده ی عشق و عشق شد مادر ما ای مادر ما نهفته در چادر ما پنهان شده از طبیعت کافر ما  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 56 عشق تو بکشت ترکی و تازی را من بنده ی آن شهید و آن غازی را عشقت می گفت کس ز من جان نبرد حق گفت دلا رها کن این بازی را    

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 55 عاشق همه سال مست و رسوا بادا دیوانه و شوریده و شیدا بادا با هشیاری غصه ی هرچیز خوریم چون مست شویم هرچه بادا بادا  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 54 عاشق شب خلوت از پی پی گم را بسیار بود که کژ نهد انجم را زیرا که شب وصال زحمت باشد از مردم دیده دیده ی مردم را  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 53 طنبور چو تن تن برآرد به نوا زنجیر در آن شود دل بی‌سر و پا زیرا که نهان در زهش آواز کسی می گوید او که جسته همراه بیا  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 52 زنهار دلا به خود مده ره غم را مگزین به جهان صحبت نامحرم را با تره و نانی چو قناعت کردی چون تره مسنج سبلت عالم را