رباعیات شمس

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 51 دیدم در خواب ساقی زیبا را بر دست گرفته ساغر صهبا را گفتم به خیالش که غلام اویی شاید که به جای خواجه باشی ما را  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 50 دود دل ما نشان سوداست دلا و اندود که از دل است پیداست دلا هر موج که می زند دل از خون ای دل آن دل نبود مگر که دریاست دلا  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 49 دل گفت به جان کای خلف هر دو سرا زین کار که چشم داری از کار و کیا برخیز که تا پیشترک ما برویم زان پیش که قاصدی بیاید که بیا  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 48 دستان کسی دست زنان کرد مرا بی‌حشمت و بی‌عقل روان کرد مرا حاصل دل او دل مرا گردانید هر شکل که خواست آنچنان کرد مرا  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 47 در سر دارم ز می پریشانی ها با قند لب تو شکرافشانی ها ای ساقی پنهان چو پیاپی کردی رسوا شود این دم همه پنهانی ها  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 46 در چشم ببین دو چشم آن مفتون را نیک بشنو تو نکته ی بیچون را هر خون که نخورده‌ست آن نرگس او از دیده ی من روان ببین آن خون را    

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 45 در جای تو جا نیست به جز آن جان را در کوه تو کانیست بجو آن کان را صوفی رونده گر توانی می‌جوی بیرون تو مجو ز خود بجو تو آن را    

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 44 خود را به خیل درافکنم مست آنجا تا بنگرم آن جان جهان هست آنجا یا پای رساندم به مقصود و مراد یا سر بدهم همچو دل از دست آنجا  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 43 چون زود نبشته بود حق فرقت ما از بهر چه بود جنگ و آن وحشت ما گر بد بودیم رستی از زحمت ما ور نیک بدیم یاد کن صحبت ما    

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 42 جز عشق نبود هیچ دمساز مرا نی اول و نی آخر و آغاز مرا جان می دهد از درونه آواز مرا کی کاهل راه عشق درباز مرا  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 41 جانا به هلاک بنده مستیز و بیا رنگی که تو دانی تو برآمیز و بیا ای مکر در آموخته هرجایی را یک مکر برای من درانگیز و بیا  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 40 تا نقش خیال دوست با ماست دلا ما را هم عمر خود تماشاست دلا وانجا که مراد دل برآید ای دل یک خار به از هزار خرماست دلا