خود را به خیل درافکنم مست آنجا

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 44

خود را به خیل درافکنم مست آنجا

تا بنگرم آن جان جهان هست آنجا

یا پای رساندم به مقصود و مراد

یا سر بدهم همچو دل از دست آنجا

نوشته‌های مرتبط

ای بنده ی سردی به زمستان چون زاغ

ادامه نوشته »

آن کیست که بیرون درون می نگرد

ادامه نوشته »

چون گشت طلسم جسم آدم چالاک

ادامه نوشته »

گر چرخ پر از ناله کنم معذورم

ادامه نوشته »

عشق تو بکشت ترکی و تازی را

ادامه نوشته »

سرسبز بود خاک که آبش یار است

ادامه نوشته »