رباعیات شمس

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1995 یک شفتالو از آن لب عنابی پر کرد جهان ز بوی سیب و آبی هم پرده ی شب درید و هم پرده ی روز از عشق رخ خویش زهی بی آبی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1994 یک دم غم جان دار غم نان تا کی وز پرورش این تن نادان تا کی اندر ره طبل اشکم و نای و گلو این رنج ز نخ به ضرب دندان تا کی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1993 یک بوسه ز تو خواستم و شش دادی شاگرد که بودی که چنین استادی خوبی و کرم را چو نکو بنیادی ای دنیا را ز تو هزار آزادی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1992 یاد تو کنم میان یادم باشی لب بگشایم در این گشادم باشی گر شاد شوم ضمیر شادم باشی حیله طلبم تو اوستادم باشی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1991 همسایگی مست فزاید مستی چون مست شوی بازرهی از هستی در رسته ی مردان چو نشستی رستی بر باده زنی ز آب و آتش دستی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1990 هم دل به دلستانت رساند روزی هم جان سوی جانانت رساند روزی از دست مده دامن دردی که تو راست کان درد به درمانت رساند روزی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1989 همدست همه دست زنانم کردی دو گوش کشان همچو کمانم کردی خائیده به هر دهان چو نانم کردی فی‌الجمله چنان شد که چنانم کردی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1988 هر لحظه مها پیش خودم می‌خوانی احوال همی پرسی و خود می‌دانی تو سرو روانی و سخن پیش تو باد می‌گویم و سر به خیره می‌جنبانی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1987 هر کس کسکی دارد و هر کس یاری هر کس هنری دارد و هر کس کاری ماییم و خیال یار و این گوشه ی دل چون احمد و بوبکر به گوشه ی غاری  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1986 هر کس کسکی دارد و هر کس یاری آن یار وفادار کجا شد باری گر پیش سگی شکر نهی خرواری میل دل او بود سوی مرداری  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1985 هرگز نبود میل تو کافراشت کنی تا عاشق آنی که فرو داشت کنی بسم الله ناگفته تو گویی الحمد ناآمده صبح از طمع چاشت کنی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1984   هرگز به مزاج خود یکی دم نزنی تا از دم خویش گردن غم نزنی هر چند ملولی تو یقین است که تو با اینکه ملولی ز کسی کم نزنی