گر عمر بشد عمر دگر داد خدا

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 63

گر عمر بشد عمر دگر داد خدا

گر عمر فنا بمرد نک عمر بقا

عشق آب حیاتست در این آب درآ

هر قطره از این بحر حیاتست جدا

نوشته‌های مرتبط

این چرخ و فلک ها که حد بینش ماست

ادامه نوشته »

بس درمانها کان مدد درد شود

ادامه نوشته »

مهمان تو نیست دو سه روز و گزاف

ادامه نوشته »

خوابم ز خیال روی تو پشت بداد

ادامه نوشته »

گر من میرم مرا بیارید شما

ادامه نوشته »

این سر که در این سینه ی ما میگردد

ادامه نوشته »