رباعیات شمس

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 471 آن راحت جان گرد دلم میگردد گرد دل و جان مقبلم میگردد زین گل چو درخت سر برآرم خندان کاب حیوان گرد گلم میگردد  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 470 آن ذره که جز همدم خورشید نشد بر نقد زد و سخره ی امید نشد عشقت به کدام سر درافتاد که زود از باد تو رقصان چو سر بید نشد  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 469 آن دم که ز افلاک گهر ریز کند هر ذره به سوی اصل خود خیز کند از نخوت آن باد وزین باد هوس هر ذره ز آفتاب پرهیز کند  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 468 آن دل که به شاهد نهان درنگرد کی جانب ملکت جهان درنگرد بیزار شود ز چشم در روز اجل کان روی رها کند به جان درنگرد  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 467 آن دشمن دوست روی دیدی که چه کرد یا هیچ به غور آن رسیدی که چه کرد گفتا همه آن کنم که رایت خواهد دیدی که چه گفت و هم شنیدی که چه کرد  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 466 آن خوبانی که فتنه ی بتکده‌اند ما را به خرابات بتان ره زده‌اند کافر دل و خونخواره ی این ره بده‌اند وز مکر چنین عابد و زاهد شده‌اند  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 465 آنجا که به هر سخن دل ما گردد من میدانم که زود رسوا گردد چندان بکند یاد جمال خوش تو کر هر نفسش نقش تو پیدا گردد  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 464 آنجا بنشین که همنشین مردانند تا دود کدورت تو را بنشانند اندیشه مکن به عیب ایشان کایشان زان بیش که اندیشه کنی میدانند  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 463 آن تازه تنی که در بلای تو بود آغشته به خون کربلای تو بود یارب که چه کار دارد و کارستان آن بیکاری که از برای تو بود  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 462 آنان که محققان این درگاهند نزد دل اهل دل چو برگ کاهند اهل دل خاص خاص شاهنشاهند باقی همه هرچه هست خرج راهند  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 461 آبی که از این دیده چو خون میریزد خونست بیا ببین که چون میریزد پیداست که خون من چه برداشت کند دل میخورد و دیده برون میریزد  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 460 بودم شب و روز یار جویای صلاح اندر سر من نبود جز رای صلاح امسال چنانم که نیارم گفتن یک سال دگر وای مرا وای صلاح