آن دم که ز افلاک گهر ریز کند

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 469

آن دم که ز افلاک گهر ریز کند

هر ذره به سوی اصل خود خیز کند

از نخوت آن باد وزین باد هوس

هر ذره ز آفتاب پرهیز کند

نوشته‌های مرتبط

دیوانه میان خلق پیدا باشد

ادامه نوشته »

جان و سر آن یار که او پرده در است

ادامه نوشته »

گر با دیگری مجلس میسازم و لاغ

ادامه نوشته »

چون دم زدی از مهر رخ یار ای دل

ادامه نوشته »

گرما نه همه تنور سوزان باشد

ادامه نوشته »

پران باشی چو در صف یارانی

ادامه نوشته »