
شمس مغربی – غزل شماره 187
تو از مایی ولی ما را ندانی
ز دریایی و دریا را ندانی
اگر دریا ندانی آن عجب نیست
عجب تر اینکه صحرا را ندانی
به جان و تن ز بالایی و زیری
ولیکن زیر و بالا را ندانی
تو اشیایی و اشیا جملگی تو
اگر چه هیچ اشیا را ندانی
همه اسما به تو هستند ظاهر
ظهور جمله اسما را ندانی
چرا غافل ز حق امهاتی
چه فرزندی که آبا را ندانی
ز آدم هم به غایت بی وقوفی
نه تنها آنکه حوا را ندانی
معمای جهان با تو چه گویم
چو تو سرّ معما را ندانی
الا ای مغربی عنقای مغرب
تویی با آنکه عنقا را ندانی



