گر سفیهی زبان دراز کند

سعدی-قطعه شماره 26
گر سفیهی زبان دراز کند
که فلانی به فسق ممتاز است
فسق ما بیبیان یقین نشود
واو به اقرار خویش غمّاز است
مقدمه و فضای کلی
این قطعه با زبانی طنزآمیز و نکتهپردازانه، به رفتار نابخردانهٔ کسانی میپردازد که بیدلیل زبان به عیبجویی و اتهام میگشایند. سعدی نشان میدهد که گاه مدعیِ رسوا کردن دیگران، با سخنان خود ناخواسته حقیقتی را آشکار میکند. فضای شعر، آمیختهای از طنز، کنایه و نقد اجتماعی است.
معنی بیتهای شعر
گر سفیهی زبان دراز کند / که فلانی به فسق ممتاز است
اگر نادانی گستاخی کند و بگوید فلانی در گناه و بدکاری سرآمد است، سخنش ارزش و اعتباری ندارد.
فسق ما بیبیان یقین نشود / واو به اقرار خویش غمّاز است
گناه و بدکاری ما بدون دلیل و بیان ثابت نمیشود؛ اما آن نادان با اقرار و سخن خودش، راز و حقیقت را آشکار میکند.
«این مطلب به کمک هوش مصنوعی تدوین و پس از بازنگری اعضای تحریریه سایت، جهت انتشار تأیید شده است.»



