هرگز به مال و جاه نگردد بزرگ نام

سعدی-قطعه شماره 27
هرگز به مال و جاه نگردد بزرگ نام
بدگوهری که خبث طبیعیش در رگ است
قارون گرفتمت که شوی در توانگری
سگ نیز با قلاده ی زرین همان سگ است
مقدمه و فضای کلی
این قطعه با لحنی حکمتآمیز و انتقادی، ارزش واقعی انسان را فراتر از مال و مقام میداند. سعدی در فضایی تمثیلی و اخلاقی، بر زشتیِ سرشت بد تأکید میکند و توانگری را بدون شایستگی درونی بیارزش میشمارد. تشبیه قارون و سگِ قلادهزرین، پیام شعر را درباره ناتوانی ثروت در تغییر ذات انسان برجسته میسازد.
معنی بیتهای شعر
هرگز به مال و جاه نگردد بزرگ نام / بدگوهری که خبث طبیعیش در رگ است
کسی که ذات و سرشت بدی دارد، هرگز بهسبب مال و مقام، نام و ارزش واقعی پیدا نمیکند.
قارون گرفتمت که شوی در توانگری / سگ نیز با قلاده ی زرین همان سگ است
فرض کنیم مانند قارون ثروتمند شوی؛ همانگونه که سگ با قلادهٔ زرین باز هم سگ است، ثروت نیز ذات و سرشت ناپسند انسان را تغییر نمیدهد.



