ای ماه شبافروز شبستانافروز

سعدی-رباعی شماره 116
ای ماه شبافروز شبستانافروز
خرم تن آن که با تو باشد شب و روز
تو خود به کمال خلقت آراستهای
پیرایه مکن عرق مزن عود مسوز
معنی بیتهای شعر
ای ماه شبافروز شبستانافروز / خرم تن آن که با تو باشد شب و روز
ای ماهی که شب را روشن میکنی، خوشا به حال کسی که شب و روز را در کنار تو بگذراند.
تو خود به کمال خلقت آراستهای / پیرایه مکن عرق مزن عود مسوز
تو خود از زیبایی و کمال آفرینش برخورداری؛ پس خود را با زیور و آرایش بیشتر نیازار و عطر و عود به کار مبر.
تفسیر کلی
شاعر در ستایش یار، او را همچون ماهی روشنکنندهٔ شبستان میبیند و همنشینی با او را مایهٔ خرمی و سعادت میداند. معشوق از نظر آفرینش و زیبایی به کمال رسیده است و نیازی به آرایش و پیرایه ندارد. سعدی با اشاره به عرق و عود، بر بینیازی محبوب از جلوههای مصنوعی تأکید میکند. در مجموع، شعر بیانگر ستایش زیبایی طبیعی و کمال ذاتی معشوق و شادی حاصل از همراهی با اوست.



