خیام-رباعی شماره 94
هم دانه ی امید به خرمن ماند
هم باغ و سرای بی تو و من ماند
سیم و زر خویش از دِرَمی تا بجوی
با دوست بخور گر نه به دشمن ماند
خیام-رباعی شماره 94
هم دانه ی امید به خرمن ماند
هم باغ و سرای بی تو و من ماند
سیم و زر خویش از دِرَمی تا بجوی
با دوست بخور گر نه به دشمن ماند
کنایه به افرادی است که تمام تفکرشان اندوختن و ذخیره کردن است و تا زنده اند بهره ای نمیبرند و بعد از مرگشان اموالشان به کسانی میرسد که از دشمنان او هم بدتر بودند