آذر بیگدلی – غزل شماره 140
خوش آنکه شبی با تو سخن گویم و گریم
تو بشنوی و خندی و من گویم و گریم
گر در چمنم، سوی قفس بینم و نالم
ور در قفسم، حرف چمن گویم و گریم
رضوان چو دهد نار جنان، سیب بهشتم
نستانم و پستان و زقن گویم و گریم
گر روز و شبی، قامت و زلف تو نبینم
سرو چمن و مشک ختن گویم و گریم
هر کس به غریبان، نظر مهر کند؛ من
بی مهری یاران وطن گویم و گریم
بلبل دهن غنچه اگر بیند و نالد
من خنده ی آن غنچه دهن گویم و گریم