تا سگان را وجود پیدا نیست

سعدی-قطعه شماره 91
تا سگان را وجود پیدا نیست
مشفق و مهربان یکدگرند
لقمهای در میانشان انداز
که تهیگاه یکدگر بدرند
مقدمه و فضای کلی
این قطعه با زبانی طنزآمیز و تمثیلی، پرده از دوگانگیِ رفتار موجودات و آدمیان برمیدارد. سعدی نشان میدهد که همدلی و مهربانیِ ظاهری، گاه تا زمانی پایدار است که منفعتی در میان نباشد. با افکندن لقمهای میان سگان، فضای شعر از آرامش به درندگی میگراید و آزمندی و رقابت را نکوهش میکند.
معنی بیتهای شعر
تا سگان را وجود پیدا نیست / مشفق و مهربان یکدگرند
تا زمانی که میان سگها چیزی برای争 کردن وجود ندارد، با یکدیگر مهربان و با محبتاند.
لقمهای در میانشان انداز / که تهیگاه یکدگر بدرند
اما اگر لقمهای میان آنها بیندازی، برای بهدست آوردنش به جان هم میافتند و شکم یکدیگر را میدرند.
«این مطلب به کمک هوش مصنوعی تدوین و پس از بازنگری اعضای تحریریه سایت، جهت انتشار تأیید شده است.»



