ورود / عضویت



مرا گر صاحب دیوان اعلی همراه با معنی و تفسیر

مرا گر صاحب دیوان اعلی — (همراه با معنی و تفسیر)

مرا گر صاحب دیوان اعلی



سعدی-قطعه شماره 213

مرا گر صاحب دیوان اعلی

چرا گوید به خدمت می‌نیایی

چو می‌دانم قصور پایه ی خویش

خلاف عقل باشد خودنمایی

بای فضیلة أسعی الیکم

و کل الصیّد فی جوف الفراء

 

مقدمه و فضای کلی

این قطعه از سعدی بر فروتنی و آگاهی انسان از جایگاه خویش تأکید دارد. شاعر در برابر صاحب‌منصبان، خودنمایی و ادعای بی‌جا را خلاف عقل می‌داند و قصور پایهٔ خویش را با صراحت می‌پذیرد. فضای شعر، اخلاقی و پندآموز است و مخاطب را به طلب فضیلت و پرهیز از غرور فرامی‌خواند.

معنی بیت‌های شعر

مرا گر صاحب دیوان اعلی / چرا گوید به خدمت می‌نیایی

اگر صاحب دیوان اعلی از من بپرسد که چرا به خدمت نمی‌آیی، چنین پاسخ می‌دهم:

چو می‌دانم قصور پایه ی خویش / خلاف عقل باشد خودنمایی

چون از پستی و کوتاهی مقام خود آگاهم، خودنمایی و اظهار وجود کردن برخلاف عقل است.

بای فضیلة أسعی الیکم / و کل الصیّد فی جوف الفراء

با چه فضیلتی نزد شما بیایم و کوشش کنم، در حالی که همهٔ شکارها در شکم گورخر جای گرفته است؛ یعنی همهٔ فضیلت‌ها و کمالات نزد شما جمع است.

‫«این مطلب به کمک هوش مصنوعی تدوین و پس از بازنگری اعضای تحریریه سایت، جهت انتشار تأیید شده است.»

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤