بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران

معنی بیت‌های شعر

بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران / کز سنگ گریه خیزد روز وداع یاران

بگذار تا مانند ابر بهاری گریه کنیم؛ زیرا در روز جدایی دوستان، حتی سنگ نیز از شدت اندوه به گریه درمی‌آید.

هر کو شراب فرقت روزی چشیده باشد / داند که سخت باشد قطع امیدواران

هر کس یک‌بار تلخی شراب جدایی را چشیده باشد، می‌داند که بریدن امید و دل‌کندن از یاران و دلبستگان چه اندازه دشوار است.

با ساربان بگویید احوال آب چشمم / تا بر شتر نبندد محمل به روز باران

حال اشک‌های روان مرا به ساربان بگویید تا در روز بارانی، کجاوه را بر شتر نبندد؛ زیرا باران آسمان با سیل اشک من درخواهد آمیخت.

بگذاشتند ما را در دیده آب حسرت / گریان چو در قیامت چشم گناهکاران

یاران با رفتن خود، در چشمان ما آب حسرت باقی گذاشتند؛ از این رو همچون چشمان گناهکاران در روز قیامت، گریانیم.

ای صبح شب نشینان جانم به طاقت آمد / از بس که دیر ماندی چون شام روزه داران

ای صبح، جان ما که شب را به انتظار تو نشسته‌ایم، دیگر تاب و توان ندارد؛ زیرا مانند شامِ روزه‌داران، بسیار دیر فرا رسیدی.

چندین که برشمردم از ماجرای عشقت / اندوه دل نگفتم الا یک از هزاران

هرچند بارها از داستان عشق تو سخن گفتم، تنها یکی از هزاران اندوهی را که در دل دارم بیان کردم.

سعدی به روزگاران مهری نشسته در دل / بیرون نمی‌توان کرد الا به روزگاران

ای سعدی، محبتی که در گذر سالیان در دل جای گرفته است، جز با گذشت سالیان نیز از دل بیرون نمی‌رود.

چندت کنم حکایت شرح این قدر کفایت / باقی نمی‌توان گفت الا به غمگساران

تا چه اندازه برایت از رنج عشق حکایت کنم؟ همین مقدار کافی است؛ زیرا باقی ماجرا را نمی‌توان گفت، مگر برای کسانی که همدرد و غمگسار باشند.