عنقا بشد و فرّ هماییش بماند

سعدی-رباعی شماره 80
عنقا بشد و فرّ هماییش بماند
زیبنده ی تخت پادشاییش بماند
گر مه بگرفت صبح صادق بدمید
ور شمع برفت روشناییش بماند
معنی بیتهای شعر
عنقا بشد و فرّ هماییش بماند / زیبنده ی تخت پادشاییش بماند
عنقا رفت، اما شکوه و فرّ همایون او باقی ماند و همچنان شایستهٔ تخت پادشاهی بود.
گر مه بگرفت صبح صادق بدمید / ور شمع برفت روشناییش بماند
اگر ماه دچار گرفتگی شود، سرانجام صبح راستین طلوع میکند؛ و اگر شمع خاموش شود، روشنایی و اثر آن باقی میماند.
پیام و مفهوم اصلی
پیام اصلی این رباعی آن است که انسانها و مظاهر قدرت و شکوه دنیوی گذرا هستند، اما آثار نیک، نام بلند و روشناییای که از آنان بر جای میماند، پایدار میماند؛ چنانکه پس از رفتن عنقا فرّ همای، پس از گرفتگی ماه روشنایی صبح و پس از خاموشی شمع نور آن باقی است.
«محتوای این بخش با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تهیه و تحت نظارت و ویرایش تیم تحریریه سایت، نهایی شده است.»



