گر باد ز گل حسن شبابش ببرد

سعدی-رباعی شماره 47
گر باد ز گل حسن شبابش ببرد
بلبل نه حریفی ست که خوابش ببرد
گل وقت رسیدن آب عطار ببرد
عطار به وقت رفتن آبش ببرد
معنی بیتهای شعر
گر باد ز گل حسن شبابش ببرد / بلبل نه حریفی ست که خوابش ببرد
اگر باد، زیبایی و طراوت جوانیِ گل را از میان ببرد، بلبل حریفی نیست که خواب و آرامش خود را از دست بدهد.
گل وقت رسیدن آب عطار ببرد / عطار به وقت رفتن آبش ببرد
گل هنگام رسیدن، آبروی عطار را میبرد و عطار نیز هنگام رفتن، آب و رونق گل را با خود میبرد.
تفسیر کلی
این رباعی ناپایداری زیبایی و جوانی را به تصویر میکشد و نشان میدهد که گذر زمان همچون باد، طراوت گلِ شباب را از میان میبرد. بلبل که نماد عاشق و شیفته است، در برابر این دگرگونی آرام و قرار ندارد و خواب از چشمش میرود. اشاره به عطار نیز بیانگر آن است که درمان و چارهجویی در برابر زوال و مرگ همواره کارساز نیست. پیام کلی شعر، دعوت به قدرشناسی از فرصت کوتاه جوانی و زیبایی پیش از فرا رسیدن دوران پژمردگی است.



