ای یار کجایی که در آغوش نهای

سعدی-رباعی شماره 179
ای یار کجایی که در آغوش نهای
و امشب بر ما نشسته چون دوش نهای
ای سر روان و راحت نفس و روان
هر چند که غایبی فراموش نهای
معنی بیتهای شعر
ای یار کجایی که در آغوش نهای / و امشب بر ما نشسته چون دوش نهای
ای یار، کجایی؟ چرا در کنار و آغوش ما نیستی و امشب مانند شب گذشته نزد ما ننشستهای؟
ای سر روان و راحت نفس و روان / هر چند که غایبی فراموش نهای
ای کسی که مایهٔ آرامش و آسودگی جان و روان منی، هرچند از من دور و غایبی، اما هرگز فراموشت نکردهام.
تفسیر کلی
شاعر در این رباعی با لحنی عاشقانه و سرشار از دلتنگی، یار غایب خود را میخواند و از نبودن او در آغوش و کنار خویش شکایت میکند. یاد معشوق چنان در ذهن و دل شاعر زنده است که غیبت او هرگز به فراموشی نمیانجامد. یار برای شاعر سرچشمه آرامش، آسایش و زندگی است و حضورش مایه راحتی جان و روان به شمار میآید. این رباعی بیانگر پیوند عمیق عشق، انتظار و وفاداری در دل عاشق است.



