ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات عبید - صفحه 6 از 9 - ادبستان شعر پارسی

لعل نوشینش چو خندان میشود

عبید زاکانی – غزل شماره 46 لعل نوشینش چو خندان میشود در جهان شکر فراوان میشود قد او هر گه که جولان میکند گوییا سرو خرامان میشود پرتو رویش چو می تابد ز دور آفتاب از شرم پنهان میشود قصه ی زلفش نمیگویم به کس زانکه خاطرها پریشان میشود من نه تنها میشوم حیران او … ادامه

سعادت روی با دین تو دارد

عبید زاکانی – غزل شماره 45 سعادت روی با دین تو دارد غنیمت خانه ی زین تو دارد زهی دولت زهی طالع زهی بخت که شب پوش و عرقچین تو دارد چه مقبل هندویی کان خال زیباست که مسکن لعل شیرین تو دارد قبا گویی چه نیکی کرده باشد که در بر سرو سیمین تو … ادامه

بی روی یار صبر میسر نمی شود

عبید زاکانی – غزل شماره 44 بی روی یار صبر میسر نمی شود بی صورتش حباب مصور نمی شود با او دمی وصال به صد لابه سالها تقریر میکنیم و مقرر نمی شود گفتم که بوسه ای بربایم ز لعل او مشکل سعادتیست که باور نمی شود جز آنکه سر ببازم و در پایش اوفتم … ادامه

ز کوی یار زمانی کرانه نتوان کرد

عبید زاکانی – غزل شماره 43 ز کوی یار زمانی کرانه نتوان کرد جز آستانه ی او آشیانه نتوان کرد کسی که کعبه ی جان دید بی گمان داند که سجده گاه جز آن آستانه نتوان کرد مرا به عشوه ی فردا در انتظار مکش که اعتماد بسی بر زمانه نتوان کرد تو را که … ادامه

مردیم و یار هیچ عنایت نمیکند

عبید زاکانی – غزل شماره 42 مردیم و یار هیچ عنایت نمیکند واحسرتا که بخت عنایت نمیکند در پیش چشم او لب او میکشد مرا وان شوخ چشم بین که حمایت نمیکند چندانکه عجز حال بر او عرضه میکنم در وی به هیچ نوع سرایت نمیکند پیش کسی ز شکر و شکایت چه دم زنم … ادامه

دوش لعلت نفسی خاطر ما خوش میکرد

عبید زاکانی – غزل شماره 41 دوش لعلت نفسی خاطر ما خوش میکرد دیده میدید جمال تو و دل غش میکرد روی زیبای تو با ماه یکایک میزد سر گیسوی تو با باد کشاکش میکرد سنبل زلف تو هر لحظه پریشان میشد خاطر خسته ی عشاق مشوش میکرد زو هر آن حلقه بر گوشه ی … ادامه

هرگز کسی به خوبی چون یار ما نباشد

عبید زاکانی – غزل شماره 40 هرگز کسی به خوبی چون یار ما نباشد مه را نظیر رویش گفتن روا نباشد مویی چنان خمیده چشمی چنان کشیده در چین به دست ناید واندر ختا نباشد با او همیشه ما را جز لاله در نگیرد با ما همیشه او را جز ماجرا نباشد گر حال من … ادامه

دوش اشگم سر به جیحون میکشید

عبید زاکانی – غزل شماره 39 دوش اشگم سر به جیحون میکشید دل بدان زلفین شبگون میکشید ناتوان شخص ضعیفم هر زمان اشگ ریزان ناله را چون میکشید گاه اشگش سوی صحرا میدواند گاه آهش سوی گردون میکشید ناگهان خیل خیالش بر سرم لشگر از بهر شبیخون میکشید دید آن چشم بلابین دم به دم … ادامه

گرم عنایت او در به روی بگشاید

عبید زاکانی – غزل شماره 38 گرم عنایت او در به روی بگشاید هزار دولتم از غیب روی بنماید نظر به گلشن روحانیون نیندازم سرم به پایه ی کروبیان فرو ناید وگر به حال پریشان ما کند نظری ز روی لطف بر احوال ما ببخشاید به پیش خاطرم ار کاینات عرضه کنند ز کبر دامن … ادامه

نقش روی توام از پیش نظر می نرود

عبید زاکانی – غزل شماره 37 نقش روی توام از پیش نظر می نرود خاطر از کوی توام جای دگر می نرود تا بدیدم لب شیرین تو دیگر زان روز بر زبانم سخن شهد و شکر می نرود عارض و زلف دو تا شیفته کردند مرا هرگزم دل به گل و سنبل تر می نرود … ادامه

تو را که گفت که با ما وفا نشاید کرد

عبید زاکانی – غزل شماره 36 تو را که گفت که با ما وفا نشاید کرد دروغ گفت چه باشد چرا نشاید کرد غلام لعل لب توست جان شیرینم چنین حکایت شیرین کجا نشاید کرد به بوسه قصد لبت کردم از میان چشمت به غمزه گفت نشاید هلا نشاید کرد میان موی و میان تو … ادامه

ساقیا باز خرابیم بده جامی چند

عبید زاکانی – غزل شماره 35 ساقیا باز خرابیم بده جامی چند پخته ای چند فرو ریز به ما خامی چند صوفی و گوشه ی محراب و نکونامی و زرق ما و میخانه و دردی کش و بدنامی چند باده پیش آر که بر طرف چمن خوش باشد مطربی چند و گلی چند و گل … ادامه