ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات عبید - صفحه 9 از 9 - ادبستان شعر پارسی

دارم بتی به چهره ی صد ماه و آفتاب

عبید زاکانی – غزل شماره 10 دارم بتی به چهره ی صد ماه و آفتاب نازکتر از گل تر و خوشبوتر از گلاب رعناتر از شمایل نسرین میان باغ نازنده تر ز سروسهی بر کنار آب در تاب حیرت از رخ او در چمن سمن در خوی خجلت از تب او در قدح شراب شکلی … ادامه

دلا با مغان آشنایی طلب

عبید زاکانی – غزل شماره 9 دلا با مغان آشنایی طلب ز پیر مغان آشنایی طلب به کنج قناعت گرت راه نیست ز دیوانگان رهنمایی طلب وگر اوج قدست کند آرزو ز دام طبیعت رهایی طلب اگر عارفی راه میخانه گیر و گر ابلهی پارسایی طلب دوای دل خسته از درد جوی نوای خود از … ادامه

کرد فارغ گل رویت ز گلستان ما را

پعبید زاکانی – غزل شماره 8 کرد فارغ گل رویت ز گلستان ما را کفر زلف تو برآورد ز ایمان ما را تا خیال قد و بالای تو در دل بگذشت خاطر آزاد شد از سرو خرامان ما را ما که در عشق تو آشفته و شوریده شدیم می کند حلقه ی زلف تو پریشان … ادامه

میزند غمزه ی مرد افکن او تیر مرا

عبید زاکانی – غزل شماره 7 میزند غمزه ی مرد افکن او تیر مرا دوستان چیست در این واقعه تدبیر مرا من دیوانه نه آنم که نصیحت شنوم پند پیرانه مده گو پدر پیر مرا منم و ناله ی شبگیر بدین سان که منم کی به فریاد رسد ناله ی شبگیر مرا صنما عشق تو … ادامه

میکند سلسله ی زلف تو دیوانه مرا

عبید زاکانی – غزل شماره 6 میکند سلسله ی زلف تو دیوانه مرا میکشد نرگس مست تو به میخانه مرا متحیر شده ام تا غم عشقت ناگاه از کجا یافت در این گوشه ی ویرانه مرا هوس دُر بناگوش تو دارد دل من قطره ی اشگ از آن است چو دردانه مرا دولتی یابم اگر … ادامه

ای خط و خال خوشت مایه ی سودای ما

عبید زاکانی – غزل شماره 5 ای خط و خال خوشت مایه ی سودای ما ای نفسی وصل تو اصل تمنای ما چونکه قدم مینهد شوق تو در ملک جان صبر برون میجهد از دل شیدای ما چتر همایون عشق سایه چو بر ما فکند راه خرابات پرس گر طلبی جای ما از رخ زیبای … ادامه

در ما به ناز می نگرد دلربای ما

عبید زاکانی – غزل شماره 4 در ما به ناز می نگرد دلربای ما بیگانه وار میگذرد آشنای ما بی جرم دوست پای ز ما درکشیده باز تا خود چه گفت دشمن ما در قفای ما با هیچکس شکایت جورش نمی کنم ترسم به گفتگو کشد این ماجرای ما ما دل به درد هجر ضروری … ادامه

شوریده کرد شیوه ی آن نازنین مرا

عبید زاکانی – غزل شماره 3 شوریده کرد شیوه ی آن نازنین مرا عشقش خلاص داد ز دنیا و دین مرا غم همنشین من شد و من همنشین غم تا خود چها رسد ز چنین همنشین مرا زینسان که آتش دل من شعله میزند تا کی بسوزد این نفس آتشین مرا ای دوستان نمیدهد آن … ادامه

ز حد گذشت جدایی ز حد گذشت جفا

عبید زاکانی – غزل شماره 2 ز حد گذشت جدایی ز حد گذشت جفا بیا که موسم عیش است و آشتی و صفا لبت به خون دل عاشقان خطی دارد غبار چیست دگر باره در میانه ی ما مرا دو چشم تو انداخت در بلای سیاه و گرنه من که و مستی و عاشقی ز … ادامه

بکشت غمزه ی آن شوخ بی گناه مرا

عبید زاکانی – غزل شماره 1 بکشت غمزه ی آن شوخ بی گناه مرا فکند سیب زنخدان او به چاه مرا غلام هندوی خالش شدم ندانستم کاسیر خویش کند زنگی سیاه مرا دلم به جا و دماغم سلیم بود ولی ز راه رفتن او دل بشد ز راه مرا هزار بار فتادم به دام دیده … ادامه