ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات عبید - صفحه 8 از 9 - ادبستان شعر پارسی

جانا بیا که بی تو دلم را قرار نیست

عبید زاکانی – غزل شماره 22 جانا بیا که بی تو دلم را قرار نیست بیشم مجال صبر و سر انتظار نیست دیوانه این چنین که منم در بلای عشق دل عاقبت نخواهد و عقلم به کار نیست گر خواندنت مراد و گر راندن آرزوست آن کن که رای توست مرا اختیار نیست ما را … ادامه

دگر برون شدنم زین دیار ممکن نیست

عبید زاکانی – غزل شماره 21 دگر برون شدنم زین دیار ممکن نیست دگر غریبی ام از کوی یار ممکن نیست مرا از آن لب شیرین و زلف عارض او شکیب و طاقت و صبر و قرار ممکن نیست دلا بکوش مگر دامنش به دست آری که وصل بی طلب و انتظار ممکن نیست من … ادامه

مرا ز وصل تو حاصل به جز تمنا نیست

عبید زاکانی – غزل شماره 20 مرا ز وصل تو حاصل به جز تمنا نیست خیال زلف تو بستن خلاف سودا نیست وفا ز عهد تو میجست دوش خاطر من جواب داد که خود این متاع با ما نیست بسی بگفتمت ای دوست هست رای منت دهان ز شرم فرو بسته ای همانا نیست هزار … ادامه

ز سنبلی که عذارت بر ارغوان انداخت

عبید زاکانی – غزل شماره 19 ز سنبلی که عذارت بر ارغوان انداخت مرا به بیخودی آوازه در جهان انداخت ز شرح زلف تو مویی هنوز ناگفته دلم هزار گره در سر زبان انداخت دهان تو صفتی از ضعیفیم میگفت مرا ز هستی خود نیک در گمان انداخت کمان ابروی پیوسته میکشی تا گوش بدان … ادامه

سیاه چرده بتم را نمک ز حد بگذشت

عبید زاکانی – غزل شماره 18 سیاه چرده بتم را نمک ز حد بگذشت عتاب او چو جفای فلک ز حد بگذشت لطافت لب و دندان و مستی چشمش چو می پرستی ما یک به یک ز حد بگذشت به لابه گفت که از حد گذشت جور رقیب به طنز گفت که بی هیچ شک … ادامه

رمید صبر و دل از من چو دلنواز برفت

عبید زاکانی – غزل شماره 17 رمید صبر و دل از من چو دلنواز برفت چه چاره سازم از این پس چو چاره ساز برفت سوار گشته و عمدا گرفته باز به دست نموده روی به بیچارگان و باز برفت به گریه چشمه ی چشمم بریخت چندان خون که کهنه خرقه ی سالوسم از نماز … ادامه

ترک سر مستم که ساغر میگرفت

عبید زاکانی – غزل شماره 16 ترک سر مستم که ساغر میگرفت عالمی در شور و در شر میگرفت عکس خورشید جمالش در جهان شعله میزد هفت کشور میگرفت چون صبا بر چین زلفش میگذشت بوستان در مشگ و عنبر میگرفت هر دمی از آه دود آسای من آتشی در عود و مجمر میگرفت بوسه … ادامه

ما را ز شوق یار به غیر التفات نیست

عبید زاکانی – غزل شماره 15 ما را ز شوق یار به غیر التفات نیست پروای جان خویش و سر کاینات نیست از پیش یار اگر نفسی دور می شوم هر دم که میزنم ز حساب حیات نیست در عاشقی خموشی و در هجر صابری این خود حکایتیست که در ممکنات نیست رندی گزین که … ادامه

دلداده را ز تیر ملامت گزند نیست

عبید زاکانی – غزل شماره 14 دلداده را ز تیر ملامت گزند نیست دیوانه را طریقه ی عاقل پسند نیست از درد ما چه فکر وز احوال ما چه باک آن را که دل مقید و پا در کمند نیست فرهاد را که با دل شیرین تعلق است رغبت به نوشدارو و حاجت به قند … ادامه

جفا مکن که جفا رسم دلربایی نیست

عبید زاکانی – غزل شماره 13 جفا مکن که جفا رسم دلربایی نیست جدا مشو که مرا طاقت جدایی نیست مدام آتش شوق تو در درون من است چنان که یک دم از آن آتشم رهایی نیست وفا نمودن و برگشتن و جفا کردن طریق یاری و آیین دل ربایی نیست ز عکس چهره ی … ادامه

خوشا کسی که ز عشقش دمی رهایی نیست

عبید زاکانی – غزل شماره 12 خوشا کسی که ز عشقش دمی رهایی نیست غمش ز رندی و میلش به پارسایی نیست دل رمیده ی شوریدگان رسوایی شکسته ایست که در بند مومیایی نیست ز فکر دنیی و عقبی فراغتی دارد خداشناس که با خلقش آشنایی نیست غلام همت درویش قانعم کو را سر بزرگی … ادامه

لطف تو از حد برون حسن تو بی منتهاست

عبید زاکانی – غزل شماره 11 لطف تو از حد برون حسن تو بی منتهاست نیش تو نوش روان درد تو درمان ماست عشق تو بر تخت دل حاکم کشور گشای مهر تو بر ملک جان والی فرمانرواست پرتو رخسار تو مایه ی مهر منیر چهره ی پرچین تو جادوی معجز نماست نرگس فتان تو … ادامه