ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات عبید - ادبستان شعر پارسی

خم ابروی او در جانفزایی

عبید زاکانی – غزل شماره 106 خم ابروی او در جانفزایی طراز آستین دلربایی خدا را محض لطفش آفریده به نام ایزد زهی لطف خدایی به غمزه چشم مستش کرده پیدا رسوم هستی و سحر آزمایی ز کوی او غباری کاورد باد کند در چشم جانها توتیایی عبید ار پادشاهی خواهی آخر برو پیشش گدایی … ادامه

گر آن مه را وفا بودی چه بودی

عبید زاکانی – غزل شماره 105 گر آن مه را وفا بودی چه بودی ورش ترس از خدا بودی چه بودی دمی خواهم که با او خوش برآیم اگر او را رضا بودی چه بودی دلم را از لبش بوسیست حاجت گر این حاجت روا بودی چه بودی اگر روزی به لطف آن پادشا را … ادامه

عزم کجا کرده ای باز که برخاستی

عبید زاکانی – غزل شماره 104 عزم کجا کرده ای باز که برخاستی موی به شانه زدی زلف بیاراستی ماه چو روی تو دید گفت زهی نیکوی سرو که قد تو دید گفت زهی راستی آتش غوغای عشق چون بنشستی نشست فتنه ی آخر زمان خاست چو برخاستی دوش در آن سرخوشی هوش ز ما … ادامه

زلفت به پریشانی دل برد به پیشانی

عبید زاکانی – غزل شماره 103 زلفت به پریشانی دل برد به پیشانی دل برد به پیشانی زلف به پریشانی گر زلف بیفشانی صد جانش فرو ریزد صد جانش فرو ریزد گر زلف بیفشانی یک لحظه به پنهانی گر وصل تو دریابم گر وصل تو دریابم یک لحظه به پنهانی صد بوسه به آسانی از … ادامه

دارد به سوی یاری مسکین دلم هوایی

عبید زاکانی – غزل شماره 102 دارد به سوی یاری مسکین دلم هوایی زین شوخ دلفریبی زین شنگ جانفزایی زین سرو خوشخرامی گل پیش او غلامی مه پیش او اسیری شه پیش او گدایی هر غمزه اش سنانی هر ابرویش کمانی گیسوی او کمندی بالای او بلایی ما را ز عشق رویش هر لحظه ای … ادامه

زهی لعل لبت درج لئالی

عبید زاکانی – غزل شماره 101 زهی لعل لبت درج لئالی مه روی تو را شب در حوالی چو چشمت گشتم از بیمار شکلی چو زلفت گشتم از آشفته حالی حدیث زلف خود از چشم من پرس ((سل السهران عن طول اللیالی)) (1) ز شوق قامتت مردم خدا را ((ترحم ذلتی یا ذالمعالی)) (2) ز … ادامه

افتاده بازم در سر هوایی

عبید زاکانی – غزل شماره 100 افتاده بازم در سر هوایی دل باز دارد میلی به جایی او شهریاری من خاکساری او پادشاهی من بینوایی بالا بلندی گیسو کمندی سلطان حسنی فرمانروایی ابرو کمانی نازک میانی نامهربانی شنگی دغایی زین دلنوازی زین سرفرازی زین جو فروشی گندم نمایی بی او نبخشد خورشید نوری بی او … ادامه

خوش بود گر تو یار ما باشی

عبید زاکانی – غزل شماره 99 خوش بود گر تو یار ما باشی مونس روزگار ما باشی روزکی همنشین ما گردی شبکی در کنار ما باشی ما همه بندگان حلقه به گوش تو خداوندگار ما باشی همچو سگ میدویم در پی تو بو که ناگه شکار ما باشی غم نگردد به گرد خاطر ما گر … ادامه

بدین صفت سر و چشمی و قد و بالایی

عبید زاکانی – غزل شماره 98 بدین صفت سر و چشمی و قد و بالایی کسی ندید و نشان کس نمیدهد جایی چنین شکوفه نخندد به هیچ بستانی چنین بهار نیاید به هیچ صحرایی ز شست زلف تو هر حلقه ای و آشوبی ز چشم مست تو هر گوشه ای و غوغایی کجا ز حال … ادامه

مبارکست نظر بر تو بامداد پگاه

عبید زاکانی – غزل شماره 97 مبارکست نظر بر تو بامداد پگاه چه نیکبخت کسی کش به روی توست نگاه زهی طراوت رخ چشم بد ز روی تو دور زهی حلاوت لب لااله الا الله خطاب سرو به قد تو : خادم و عبید حدیث گل بر روی تو : عبده و فداه به زلف … ادامه

مرا دلیست ره عافیت رها کرده

عبید زاکانی – غزل شماره 96 مرا دلیست ره عافیت رها کرده وجود خود هدف ناوک بلا کرده ز جور چرخ ستم دیده و رضا داده ز خوی یار جفا دیده و وفا کرده به کار خویش فرو رفته مبتلی گشته به درد عشق مرا نیز مبتلی کرده هر آنچه داشته از عقل و دانش … ادامه

باز فکند در چمن، بلبل مست غلغله

عبید زاکانی – غزل شماره 95 باز فکند در چمن، بلبل مست غلغله گشت ز جنبش صبا دختر شاخ حامله عطر فروش باغ را لحظه به لحظه میرسد از ره صبح کاروان از در غیب قافله مست شده است گوئیا کز سر ذوق مینهد خرده و خرقه در میان غنچه ی تنگ حوصله نافه گشا … ادامه