ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات عبید - صفحه 2 از 9 - ادبستان شعر پارسی

ای عاشقان رویت بر مهر دل نهاده

عبید زاکانی – غزل شماره 94 ای عاشقان رویت بر مهر دل نهاده زنجیریان مویت سرها به باد داده جان را به کوی جانان چشم خوشت کشیده وز بند غصه دل را ابروی تو گشاده با عشق جان ما را سوزیست در گرفته با اشگ چشم ما را کاریست اوفتاده تا چشم نیم مستت وسمه … ادامه

خدایا تو ما را صفایی بده

عبید زاکانی – غزل شماره 93 خدایا تو ما را صفایی بده به ما بینوایان نوایی بده در گنج رحمت به ما برگشا وزان داد هر بینوایی بده همه دردناکان درمانده ایم حکیمی، به هریک دوایی بده سگ کوی رندان آزاده ایم در آن کوچه ما را سرایی بده بلاییست این نفس کافر عبید گرش … ادامه

منگر به حدیث خرقه پوشان

عبید زاکانی – غزل شماره 92 منگر به حدیث خرقه پوشان آن سخت دلان سست کوشان آویخته سبحه شان به گردن همچون جرس از درازگوشان از دور چو کشتگان ببینی از راه بگرد و رو بپوشان از بند ریا و زرق برخیز با ساده نشین و باده نوشان مفروش به ملک هر دو عالم خاک … ادامه

در خود نمی بینم که من بی او توانم ساختن

عبید زاکانی – غزل شماره 91 در خود نمی بینم که من بی او توانم ساختن یا دل توانم یک زمان از کار او پرداختن من کوی او را بنده ام کو را میسر میشود بر خاک غلتیدن سری در پای او انداختن چون شمع هجران دیده ای باید که تا او را رسد با … ادامه

دلا باز آشفته کاری مکن

عبید زاکانی – غزل شماره 90 دلا باز آشفته کاری مکن چو دیوانگان بیقراری مکن گرت نیست دردی، غنیمت شمار ورت هست فریاد و زاری مکن چو کارت ز عشقست و بارت ز عشق شکایت ز بی کار و باری مکن نگارا نگارا جدایی ز ما خدا را اگر دوست داری مکن اگر چشم سرمست … ادامه

بیش از این بد عهد و پیمانی مکن

عبید زاکانی – غزل شماره 89 بیش از این بد عهد و پیمانی مکن با سبکروحان گران جانی مکن زلف کافر کیش را برهم مزن قصد بنیاد مسلمانی مکن غمزه را گو خون مشتاقان مریز ملک از آن توست ویرانی مکن با ضعیفان هر چه در گنجد مگو با اسیران هر چه بتوانی مکن بیش … ادامه

رفتم از خطه ی شیراز و به جان در خطرم

عبید زاکانی – غزل شماره 88 رفتم از خطه ی شیراز و به جان در خطرم وه کزین رفتن ناچار چه خونین جگرم می روم دست زنان بر سر و پای اندر گل زین سفر تا چه شود حال و چه آید به سرم گاه چون بلبل شوریده درآیم به خروش گاه چون غنچه ی … ادامه

ما گدایان بعد از این از کار و بار آسوده ایم

عبید زاکانی – غزل شماره 87 ما گدایان بعد از این از کار و بار آسوده ایم چون به روزی قانعیم از روزگار آسوده ایم هر کسی بر قدر همت اعتباری کرده اند ما توکل کرده ایم از اعتبار آسوده ایم دیگران در بحر حرص ار دست و پایی میزنند ما قناعت کرده ایم و … ادامه

ما که رندان کیسه پردازیم

عبید زاکانی – غزل شماره 86 ما که رندان کیسه پردازیم کشته ی شاهدان شیرازیم یار دردی کشان شنگولیم همدم جمریان طنازیم شکر ایزد که ما نه صرافیم منت حق که ما نه بزازیم واله دلبر شکر دهنیم عاشق مطرب خوش آوازیم همه با عود و چنگ هم دهنیم همه با جام و باده دمسازیم … ادامه

از حد گذشت درد و به درمان نمی رسیم

عبید زاکانی – غزل شماره 85 از حد گذشت درد و به درمان نمی رسیم بر لب رسید جان و به جانان نمی رسیم گر رهروان به کعبه ی مقصود می رسند ما جز به خارهای مغیلان نمی رسیم آنان که راه عشق سپردند پیش از این شبگیر کرده اند به ایشان نمی رسیم ایشان … ادامه

هر گه که شبی خود را در میکده اندازیم

عبید زاکانی – غزل شماره 84 هر گه که شبی خود را در میکده اندازیم صد فتنه برانگیزیم صد کیسه بپردازیم آن سرّ که بود در می وان راز که گوید نی ما مونس آن سرّیم ما محرم آن رازیم هر نغمه که پیش آرند ما با همه در شوریم هر ساز که بنوازند ما … ادامه

قصد آن زلفین سرکش کرده ام

عبید زاکانی – غزل شماره 83 قصد آن زلفین سرکش کرده ام خاطر از سودا مشوش کرده ام در ره عشقش میان جان و دل منزل اندر آب و آتش کرده ام از وصالش تا طمع ببریده ام با خیالش وقت خود خوش کرده ام از نسیم گلستان تا شمه ای بوی او بشنیده ام … ادامه