
عبید زاکانی – غزل شماره 46
لعل نوشینش چو خندان میشود
در جهان شکر فراوان میشود
قد او هر گه که جولان میکند
گوییا سرو خرامان میشود
پرتو رویش چو می تابد ز دور
آفتاب از شرم پنهان میشود
قصه ی زلفش نمیگویم به کس
زانکه خاطرها پریشان میشود
من نه تنها میشوم حیران او
هر که او را دید حیران میشود
گر چه میگوید که بنوازم تو را
تا نگه کردی پشیمان میشود
با عبید ار نرم میگردد دلت
کارهای سختش آسان میشود
هر که را شاهی عالم آرزوست
بنده ی درگاه سلطان میشود
شاه اویس آن خسرو دریا دلی
کافتابش بنده فرمان میشود
خسروی کز کلک گوهربار او
کار بی سامان به سامان میشود



