ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات عبید - صفحه 5 از 9 - ادبستان شعر پارسی

ناگاه هوش و صبر من آن دلربا ببرد

عبید زاکانی – غزل شماره 58 ناگاه هوش و صبر من آن دلربا ببرد چشمش به یک کرشمه دل از دست ما ببرد بنمود روی خوب و خجل کرد ماه را بگشاد زلف و رونق مشگ ختا ببرد تاراج کرد دین و دل از دست عاشقان سلطان نگر که مایه ی مشتی گدا ببرد جان … ادامه

خرم آن کس که غم عشق تو در دل دارد

عبید زاکانی – غزل شماره 57 خرم آن کس که غم عشق تو در دل دارد وز همه ملک جهان مهر تو حاصل دارد جور و بیداد و جفا کردن و عاشق کشتن زیبد آن را که چنین شکل و شمایل دارد عاشق دلشده را پند خردمند چه سود رند دیوانه کجا گوش به عاقل … ادامه

علی الصباح که نرگس پیاله بردارد

عبید زاکانی – غزل شماره 56 علی الصباح که نرگس پیاله بردارد سمن به عزم صبوحی کلاله بردارد چکاوک از سر مستی خروش در بندد ز شوق بلبل دلخسته ناله بردارد به صد جمال درآمد عروس گل به چمن صباش دامن گلگون غلاله بردارد وجوه قرض می ام هست لیک میترسم که می فروشم نام … ادامه

عاشق شوریده ترک یار نتوانست کرد

عبید زاکانی – غزل شماره 55 عاشق شوریده ترک یار نتوانست کرد صبر بی دل کرد و بی دلدار نتوانست کرد جان چو با عشق آشنا شد از خرد بیگانه گشت همدمی زین بیش با اغیار نتوانست کرد راستی را حق به دستش بود انکارش مکن مدعی را محرم اسرار نتوانست کرد نام سرمستان عاشق … ادامه

وداع کعبه ی جان چون توان کرد

عبید زاکانی – غزل شماره 54 وداع کعبه ی جان چون توان کرد فراقش بر دل آسان چون توان کرد طبیبم میرود من درد خود را نمیدانم که درمان چون توان کرد مرا عهدیست کاندر پاش میرم خلاف عهد و پیمان چون توان کرد به کفر زلفش ایمان هر که آورد دگر بارش مسلمان چون … ادامه

ز سوز عشق من جانت بسوزد

عبید زاکانی – غزل شماره 53 ز سوز عشق من جانت بسوزد همه پیدا و پنهانت بسوزد ز آه سرد و سوز دل حذر کن که اینت بفسرد آنت بسوزد مبر نیرنگ و دستان پیش او کو به صد نیرنگ و دستانت بسوزد به دست خویشتن شمعی نیفروز که در ساعت شبستانت بسوزد چه داری … ادامه

دلم زین بیش غوغا برنتابد

عبید زاکانی – غزل شماره 52 دلم زین بیش غوغا برنتابد سرم زین بیش سودا برنتابد ز شوقت بر دل دیوانه ی ماست غمی کان سنگ خارا برنتابد غمت را گو بدار از جان ما دست که این ویرانه یغما برنتابد بیا امشب مگو فردا که اینکار دگر امروز و فردا برنتابد سرت در پای … ادامه

شرم دار ای دل از این دهر رهایی تا چند

عبید زاکانی – غزل شماره 51 شرم دار ای دل از این دهر رهایی تا چند بیخودی تا به کی و بیهده رایی تا چند نیست کار تو به سامان و کیایی به نوا غره گشتن به چنین کار و کیایی تا چند با چنین مال و بقایی و متاعی که تو راست لاف قارونی … ادامه

جوقی قلندرانیم بر ما قلم نباشد

عبید زاکانی – غزل شماره 50 جوقی قلندرانیم بر ما قلم نباشد بود و وجود ما را باک از عدم نباشد سلطان وقت خویشیم گر چه ز روی ظاهر لشگر کشان ما را طبل و علم نباشد مشتی مجردانیم بر فقر دل نهاده گر هیچمان نباشد از هیچ غم نباشد در دست و کیسه  ما … ادامه

سپیده دم به صبوحی شراب خوش باشد

عبید زاکانی – غزل شماره 49 سپیده دم به صبوحی شراب خوش باشد نوا و نغمه ی چنگ و رباب خوش باشد بتی که مست و خرابی ز چشم فتانش نشسته پیش تو مست و خراب خوش باشد سحرگهان چو ز خواب خمار برخیزی خیال بنگ و نشاط شراب خوش باشد میان باغ چو وصل … ادامه

کجا کسی که مرا مژده ی چمانه دهد

عبید زاکانی – غزل شماره 48 کجا کسی که مرا مژده ی چمانه دهد علی الصباح به من باده ی شبانه دهد ز دوستان و عزیزان که باشد آنکه مرا نشان به کوی مغان و می مغانه دهد خوشا کسی که چو رندان ز خانه وقت سحر به در گریزد و تن در شرابخانه دهد … ادامه

باد صبا جیب سمن برگشاد

عبید زاکانی – غزل شماره 47 باد صبا جیب سمن برگشاد غلغل بلبل به چمن در فتاد زنده کند مرده ی صد ساله را باد چو بر گل گذرد بامداد زمزم مرغان سخندان شنو تا نکنی نغمه ی داود یاد موسم عیشست غنیمت شمار هرزه مده عمر و جوانی به باد وقت به افسوس نشاید … ادامه