ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات عبید - صفحه 4 از 9 - ادبستان شعر پارسی

با ما نکرد آن بت سرکش وفا هنوز

عبید زاکانی – غزل شماره 70 با ما نکرد آن بت سرکش وفا هنوز آخر نشد میانه ی ما ماجری هنوز ما خستگان در آتش شوقش بسوختیم وان شوخ دیده سیر نگشت از جفا هنوز بعد از هزار درد که بر جان ما نهاد رحمت نکرد بر دل مسکین ما هنوز از کوی دوست بیخود … ادامه

چمن دل بردن آیین میکند باز

عبید زاکانی – غزل شماره 69 چمن دل بردن آیین میکند باز جهان را لاله رنگین میکند باز نسیم خوش نفس با غنچه هر دم حدیث نافه ی چین میکند باز شکوفه هر زری کآورد بر دست نثار پای نسرین میکند باز گشاده چشم خواب آلود نرگس تماشای ریاحین میکند باز زمین از ابر احسان … ادامه

مرا دلیست گرفتار خطه ی شیراز

عبید زاکانی – غزل شماره 68 مرا دلیست گرفتار خطه ی شیراز ز من بریده و خو کرده با تنعم و ناز خوش ایستاده و با لعل دلبران در عشق طرب گزیده و با جور نیکوان دمساز گهی به کوی خرابات با مغان همدم گهی معاشر و گه رند و گاه شاهدباز همیشه بر در … ادامه

میپزد باز سرم بیهده سودای دگر

عبید زاکانی – غزل شماره 67 میپزد باز سرم بیهده سودای دگر میکند خاطر شوریده تمنای دگر هوس سروقدی گرد دلم میگردد که ندارد به جهان همسر و همتای دگر دوش در کوی خودم نعره زنان دید ز دور گشته رسوای جهان با دو سه شیدای دگر گفت کاین شیفته را باز چه حال افتاد … ادامه

جوق قلندرانیم در ما ریا نباشد

عبید زاکانی – غزل شماره 66 جوق قلندرانیم در ما ریا نباشد تزویر و زرق و سالوس آیین ما نباشد در هیچ ملک با ما کس دوستی نورزد در هیچ شهر ما را کس آشنا نباشد گر نام ما ندانند بگذار تا ندانند ور هیچمان نباشد بگذار تا نباشد شوریدگان ما را در بند زر … ادامه

دوش سلطان خیالش باز غوغا کرده بود

عبید زاکانی – غزل شماره 65 دوش سلطان خیالش باز غوغا کرده بود ملک جان تاراج و رخت صبر یغما کرده بود برق شوقش از دهانم شعله میزد هر زمان و آتش سودای او قصد سویدا کرده بود دیده ام دریای خونست و من اندر حیرتم تا خیالش چون گذر بر راه دریا کرده بود … ادامه

دوش عقلم هوس وصل تو شیدا میکرد

عبید زاکانی – غزل شماره 64 دوش عقلم هوس وصل تو شیدا میکرد دلم آتشکده و دیده چو دریا میکرد نقش رخسار تو پیرامن چشمم میگشت صبر و هوش من دلسوخته یغما میکرد شعله ی شوق تو هر لحظه درونم میسوخت دود سودای توام قصد سویدا میکرد نه کسی حال من سوخته دل می پرسید … ادامه

دل همان به که گرفتار هوایی باشد

عبید زاکانی – غزل شماره 63 دل همان به که گرفتار هوایی باشد سر همان به که نثار کف پایی باشد هجر خوش باشد اگر چشم توان داشت وصال درد سهل است اگر امید دوایی باشد دامن یار به دست آر و ره میکده گیر نشناس اینکه به از میکده جایی باشد هوس خانقهم نیست … ادامه

از دم جان بخش نی دل را صفایی میرسد

عبید زاکانی – غزل شماره 62 از دم جان بخش نی دل را صفایی میرسد روح را از ناله ی او مرحبایی میرسد گوییا دارد ز انعامش مسیحا بهره ای کز دم او دردمندان را دوایی میرسد یا مگر داود مهمان میکند ارواح را کز زبان او به هر گوشی صلایی میرسد آتشی در سینه … ادامه

باز ترک عهد و پیمان کرده بود

عبید زاکانی – غزل شماره 61 باز ترک عهد و پیمان کرده بود کشتن ما بر دل آسان کرده بود دشمنانم بد همی گفتند و او گوش با گفتار ایشان کرده بود زلف مشکینش پریشان گشته بود بس که خاطرها پریشان کرده بود تا شنیدم آتشی در من فتاد آنکه بی ما عزم بستان کرده … ادامه

یار پیمان شکنم با سر پیمان آمد

عبید زاکانی – غزل شماره 60 یار پیمان شکنم با سر پیمان آمد دل پر درد مرا نوبت درمان آمد این چه ماهیست که کاشانه ی ما روشن کرد وین چه شمعیست که بازم به شبستان آمد بخت باز آمد و طالع در دولت بگشاد مدعی رفت و مرا کار به سامان آمد می بیارید … ادامه

پیوسته چشم شوخت ما را فکار دارد

عبید زاکانی – غزل شماره 59 پیوسته چشم شوخت ما را فکار دارد آن ترک مست آخر با ما چکار دارد با زلف بیقرارش دل مدتی قرین شد این رسم بیقراری زو یادگار دارد خرم کسی که با تو روزی به شب رساند یا چون تو نازنینی شب در کنار دارد رشگ آیدم همیشه بر … ادامه