عبید زاکانی – غزل شماره 52
دلم زین بیش غوغا برنتابد
سرم زین بیش سودا برنتابد
ز شوقت بر دل دیوانه ی ماست
غمی کان سنگ خارا برنتابد
غمت را گو بدار از جان ما دست
که این ویرانه یغما برنتابد
بیا امشب مگو فردا که اینکار
دگر امروز و فردا برنتابد
سرت در پای اندازیم چون زلف
اگر زلفت سر از پا برنتابد
عبید از درد کی یابد رهایی
چو درد دل مداوا برنتابد
