ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات طبیب - صفحه 8 از 14 - ادبستان شعر پارسی

کدام شب که فغانم به آسمان نرسد

طبیب اصفهانی – غزل شماره 80 کدام شب که فغانم به آسمان نرسد خدا کند که ز دوری کسی به جان نرسد از آن همیشه تو را سر بر آستان دارم که پای غیر برین خاک آستان نرسد من و گلی که ز بس سرکشی درین گلشن به شاخ گلبن او دست باغبان نرسد هزار … ادامه

از آن آهم ز دل مشکل برآید

طبیب اصفهانی – غزل شماره 79 از آن آهم ز دل مشکل برآید که می ترسم غمت از دل برآید مکن بامن جفا چندان مبادا که آهی از دلم غافل برآید به خاک ما ببار ای ابر رحمت بود ما را گُلی از گِل برآید کناری گیر، کش عزت فزاید هر آن گوهر که بر … ادامه

در آن گلشن که گلچین در به روی باغبان بندد

طبیب اصفهانی – غزل شماره 78 در آن گلشن که گلچین در به روی باغبان بندد نمی دانم به امید چه بلبل آشیان بندد خدنگش رخنه ها در استخوانم کرد و حیرانم که تا کی در کمینم آسمان زه در کمان بندد چو شد بیرون ز کف فرصت چه کامی یابم از وصلش زهی حسرت … ادامه

مرغی که به کوی تو ز پرواز نشیند

طبیب اصفهانی – غزل شماره 77 مرغی که به کوی تو ز پرواز نشیند از جور تو هر چند رمد باز نشیند شد یار و درآمد ز درم غیر و روا نیست جغد آید و در منزل شهباز نشیند مرغ دل ما از قفس سینه پریده است تا بر لب بام که ز پرواز نشیند … ادامه

نه همین ز آتش عشقت دل ما می سوزد

طبیب اصفهانی – غزل شماره 76 نه همین ز آتش عشقت دل ما می سوزد هر که را هست دلی، سوخته یا می سوزد خاک این بادیه بین کز قدم گرم روان بس که گرم است درو پای صبا می سوزد آتش ناله ی ما بس که جهان را افروخت هر که را می نگری … ادامه

فریاد من به چرخ نه هر دم نمی رسد

طبیب اصفهانی – غزل شماره 75 فریاد من به چرخ نه هر دم نمی رسد عیسی دمی چه سود به دردم نمی رسد دردم ز کار برد ازین پس ز من مرنج گر ناله ام به گوش تو هر دم نمی رسد تا در ره تو خاک شدم مشگ ناب را گر توتیا کنند به … ادامه

من آن صیدم که از ضعفم نفس بیرون نمی‌آید

طبیب اصفهانی – غزل شماره 74 من آن صیدم که از ضعفم نفس بیرون نمی‌آید به جز آهی که آن هم از قفس بیرون نمی‌آید نمی‌دانم که آسودست در محمل؟ همی‌دانم که از پاس ادب بانگ جرس بیرون نمی‌آید به گلزاری که بندم آشیان یارب چه بخت است این کز آن گلزار غیر از خار … ادامه

آنان که در طلب به پی دل نمی رسند

طبیب اصفهانی – غزل شماره 73 آنان که در طلب به پی دل نمی رسند صد سال اگر روند به منزل نمی رسند این ظلم دیگرست که صیاد پیشگان یکبار بر جراحت بسمل نمی رسند در حیرتم که قافله ی اشگ و آه من هر چند می روند به منزل نمی رسند غافل ز دل … ادامه

تا قیامت دمد از خاک من خون آلود

طبیب اصفهانی – غزل شماره 72 تا قیامت دمد از خاک من خون آلود لاله از سینه ی چاک و کفن خون آلود صبح از جامه ی رنگین شفق مستغنیست پیر کنعان چه کند پیرهن خون آلود می توان یافت که در پای دلش خاری هست گل کند از لب هر کس سخن خون آلود … ادامه

گر نه گل ناله ای از مرغ چمن گوش کند

طبیب اصفهانی – غزل شماره 71 گر نه گل ناله ای از مرغ چمن گوش کند ناله را مرغ چمن به که فراموش کند نالم از دیده ی تر تا به کی از مشت خسی هر نفس آتشی افروزم و خاموش کند در کنار تو ازین رشگ خورم خون که مباد با خیال تو کسی … ادامه

ماییم و فراق دیده ای چند

طبیب اصفهانی – غزل شماره 70 ماییم و فراق دیده ای چند بار غم دل کشیده ای چند وارسته ز نام و فارغ از ننگ از دام بلا رمیده ای چند از شور جنون به کوه و صحرا سیلاب صفت دویده ای چند از بخت سیه ز زندگانی چون شمع، طمع بریده ای چند صد … ادامه

ترک چشمش که قصد جان دارد

طبیب اصفهانی – غزل شماره 69 ترک چشمش که قصد جان دارد ز مژه تیغ بر میان دارد می توان یافت کاین تغافل را به من از بهر امتحان دارد قسمت عاشقان فراغت نیست بلبل از خار آشیان دارد پیش روشندلان خموش نشین نفس آیینه را زیان دارد نکند شکوه ای طبیب از غیر شکوه … ادامه