ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات طبیب - صفحه 9 از 14 - ادبستان شعر پارسی

گو روزگار هر چه تواند به ما کند

طبیب اصفهانی – غزل شماره 68 گو روزگار هر چه تواند به ما کند ما و تو را مباد که از هم جدا کند (1) مرغ شکسته بالم و صیاد بی وفا ترسم به این بهانه ز دامم رها کند آزار ما بس است، که خود را به خون کشد کاوش کسی که با دل … ادامه

گفتی که با دلت غم هجران چه می کند

طبیب اصفهانی – غزل شماره 67 گفتی که با دلت غم هجران چه می کند باد خزان ببین به گلستان چه می کند منعم کنی ز گریه ی خونین و با دلم آگه نئی که کاوش مژگان چه می کند از دامن وصال تو دستی که کوته است ای وای اگر رسد به گریبان چه … ادامه

گریه نتوانست غم را از دل بیتاب برد

طبیب اصفهانی – غزل شماره 66 گریه نتوانست غم را از دل بیتاب برد کی تواند کوه را از جای خود سیلاب برد از غمت ای گوهر نایاب در بحر وجود سر فرو هر کس به جیب خویش چون گرداب برد باده ی عشرت نمی نوشد ز جام آفتاب هر که از پیمانه ی دل … ادامه

ترسم که چو جانم ز تن زار برآید

طبیب اصفهانی – غزل شماره 65 ترسم که چو جانم ز تن زار برآید از خلوت اندیشه ی من یار برآید از سینه ی پاکان مطلب جز سخن عشق از جیب صدف گوهر شهوار برآید از باغ بهشتی دل غمگین نگشاید آن مرغ که از بیضه گرفتار برآید مشاطه ی رخسار گهر گرد یتیمی است … ادامه

هر که از خون جگر چون لاله ساغر می کشد

طبیب اصفهانی – غزل شماره 64 هر که از خون جگر چون لاله ساغر می کشد منت احسان کی از چرخ ستمگر می کشد زآستان بی نیازی تا کف خاکی به جاست کی سر ما خاکساران ناز افسر می کشد می رود گرد یتیمی، کی به شستن از گهر؟ منت خشگی دلم از دیده ی … ادامه

جدا ز روی تو چشمم چو خونفشان گردد

طبیب اصفهانی – غزل شماره 63 جدا ز روی تو چشمم چو خونفشان گردد ز خون دل مژه ام شاخ ارغوان گردد گرفته ام به غمش الفتی و می ترسم خدا نکرده به من یار مهربان گردد ز شادمانی وصل تواش نصیب مباد دل فگار اگر بی تو شادمان گردد قفس شکسته و از هم … ادامه

کجا کسی غم شب های تار من دارد

طبیب اصفهانی – غزل شماره 62 کجا کسی غم شب های تار من دارد به جز وفا، که سری در کنار من دارد؟ به این خوشم که تو را شرمسار من سازد تحملی که دل بردبار من دارد سزای دوستیم بین که هر کجا ستمی است ذخیره از پی جان فگار من دارد گذشت یار … ادامه

مرا در سینه دل چون نافه تا پر خون نخواهد شد

طبیب اصفهانی – غزل شماره 61 مرا در سینه دل چون نافه تا پر خون نخواهد شد نصیبم نکهتی زان طره ی شبگون نخواهد شد کمال ناامیدی بین کزان نامهربان شادم به من بی مهریش گر زانچه هست افزون نخواهد شد من و از محفلش اندیشه ی رفتن؟ محال است این که هر کس در … ادامه

ساختی خوارم، به عاشق گلعذاران این کنند؟

طبیب اصفهانی – غزل شماره 60 ساختی خوارم، به عاشق گلعذاران این کنند؟ از نظر افکندیم، یاران به یاران این کنند؟ کشت و افکند و به فتراکم نبست آن شهسوار دیده ای هرگز به صیدی شهسواران این کنند؟ سوخت جانم از خمار و ساقیم جامی نداد ساقیا در انجمن با میگساران این کنند؟ مرهم لطف … ادامه

آن صبح امیدی که به دوران تو یابند

طبیب اصفهانی – غزل شماره 59 آن صبح امیدی که به دوران تو یابند صبحیست که از چاک گریبان تو یابند هجران تو بی مصلحتی نیست که عشاق قدر شب وصل از شب هجران تو یابند تا عهد وفا با تو ببندند حریفان ای کاش چو من سستی پیمان تو یابند گردی تو گرفتار خود … ادامه

از دیده ام فکندی و هنگام آن نبود

طبیب اصفهانی – غزل شماره 58 از دیده ام فکندی و هنگام آن نبود کردی جدایی از من و شرط آنچنان نبود ما را شبی به کوی تو ماندن گمان نبود چندان گمان به حوصله ی آسمان نبود کُشتی نهانم و به تو ترسم گمان برند بر دامن تو کاش ز خونم نشان نبود خوابت … ادامه

دارم نظری با گل کو روی تو را ماند

طبیب اصفهانی – غزل شماره 57 دارم نظری با گل کو روی تو را ماند با ماه نوم عشقی است کابروی تو را ماند مهریست به خورشیدم کو همچو رخت باشد آشفته ام از سنبل کو موی تو را ماند با لاله از آنم خوش کو رنگ تو یادآرد از نکهت گل مستم کو بوی … ادامه