ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات شمس مغربی - صفحه 10 از 17 - ادبستان شعر پارسی

شاه بتان و ماه رخان عرب رسید

شمس مغربی – غزل شماره 92 شاه بتان و ماه رخان عرب رسید با قامت چو نخل و لب چون رطب رسید لب بر لبم نهاد و روان کرد عاقبت جانم به لب رسید چو جانت به لب رسید چون جان تازه یافت لبم از لبان او ای دل بیا که موسم عیش و طرب … ادامه

بی نقاب آن جمال نتوان دید

شمس مغربی – غزل شماره 91 بی نقاب آن جمال نتوان دید در رخش جز مثال نتوان دید روی او را به زلف و خال توان دید بی زلف و خال نتوان دید به خیالش از آن شدم قانع که از او جز خیال نتوان دید خود کمال و جمال روی تو را بی حجاب … ادامه

مهت هر لحظه از کویی نماید

شمس مغربی – غزل شماره 90 مهت هر لحظه از کویی نماید هلال آسای ابرویی نماید سر از جیب پری رویی برآرد رخ از روی پری رویی نماید به هر سو زان کنم هر دم توجه که رویت هر دم از سویی نماید پریشان زان شوم هر دم که زلفت دلم را ره به یک … ادامه

رخت هر دم جمالی می نماید

شمس مغربی – غزل شماره 89 رخت هر دم جمالی می نماید ز حسن خود مثالی می نماید مرا طاووس حسنت هر زمانی ز نو پری و بالی می نماید جمالت را کمالاتیست بسیار از آن هر دم کمالی می نماید تجلی می کند هر لحظه بر دل دلم را طرفه حالی می نماید گهی … ادامه

رخ زیبای تو را آینه ای می باید

شمس مغربی – غزل شماره 88 رخ زیبای تو را آینه ای می باید که رخت را به تو زان سان که تویی بنماید چون نظری بر رخ زیبای تو می اندازم حسن مجموع جهان  در نظرم می آید نیست مشاطه ی رویت به جز از دیده ی ما حسن رخسار تو را دیده همی … ادامه

ساختی از عین خود غیری که عالم این بود

شمس مغربی – غزل شماره 87 ساختی از عین خود غیری که عالم این بود نقشی آوردی برون از خود که آدم این بود هر زمان آری برون از خویشتن نقشی دگر یعنی از دریای ما موج دمادم این بود هستی خود را نمودی در لباس مختلف یعنی آنچه عالمش خوانند و آدم این بود(1) … ادامه

بیرون دوید یار ز خلوتگه شهود

شمس مغربی – غزل شماره 86 بیرون دوید یار ز خلوتگه شهود خود را به شکل جمله جهان هم به خود نمود اسرار خویش را به هزاران زبان بگفت گفتار خویش را به همه گوش ها شنود در ما نگاه کرد هزاران هزار یافت در خود نگاه کرد همه جز یکی نبود در هر که … ادامه

هر زمان خورشید او از مشرقی سر بر کند

شمس مغربی – غزل شماره 85 هر زمان خورشید او از مشرقی سر بر کند ماه مهر افزاش هر دم جلوه ی دیگر کند از برای آنکه تا نشناسد او را هر کسی قامت زیباش هردم کسوتی دیگر کند صورت او هر زمانی معنی دیگر دهد معنی اش هر لحظه ای از صورتی سر بر … ادامه

ز قدت سرو بستان آفریدند

شمس مغربی – غزل شماره 84 ز قدت سرو بستان آفریدند ز رویت ماه تابان آفریدند ز حسن روی تو تابی عیان شد از آن خورشید رخشان آفریدند تو را سلطانی کونین دادن پس آنگه تخت سلطان آفریدند ز چشم فتنه جوی دلفریبت هزاران چشم فتان آفریدند از آن سرچشمه ی نوش حیاتت به گیتی … ادامه

می حدیثی از لب ساقی روایت می کند

شمس مغربی – غزل شماره 83 می حدیثی از لب ساقی روایت می کند باده از سرمستی چشمش حکایت می کند از حدیث مستی چشمش دلم سرمست شد قصه ی مستان نگر تا چون سرایت می کند در بدایت داشت جانم مستی از جام لبش در نهایت زان سبب میل بدایت می کند دست زلفش … ادامه

نشان و نام مرا روزگار کی داند

شمس مغربی – غزل شماره 82 نشان و نام مرا روزگار کی داند صفات و ذات مرا غیر یار کی داند کسی که هستی خود را به حق نپوشاند دگر کسیش به جز از کردگار کی داند مرا که گمشده ام در تو، کس کجا یابد که غرق بحر تو را در کنار کی داند … ادامه

ز دریا موج گوناگون برآمد

شمس مغربی – غزل شماره 81 ز دریا موج گوناگون برآمد ز بی چونی به رنگ چون برآمد چو نیل از بهر قومی آب گردید برای دیگران چون خون برآمد گه از هامون به سوی بحر شد باز گهی از بحر بر هامون برآمد چو این دریای بی چون موج زن شد حباب آسا بر … ادامه