ورود / عضویت



بایگانی‌های باب دوم در احسان - ادبستان شعر پارسی

چه خوش گفت بهرام صحرانشین

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 37   چه خوش گفت بهرام صحرانشین چو یکران توسن زدش بر زمین دگر اسبی از گله باید گرفت که گر سرکشد باز شاید گرفت ببند ای پسر دجله در آبِ کاست که سودی ندارد چو سیلاب خاست چو گرگ خبیث آمدت در کمند بکش ور نه دل برکن از … ادامه

شنیدم که مردی غم خانه خَورد

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 36   شنیدم که مردی غم خانه خَورد که زنبور بر سقف او لانه کرد زنش گفت از اینان چه خواهی ؟ مکن که مسکین پریشان شوند از وطن بشد مرد نادان پسِ کارِ خویش گرفتند یک روز زن را به نیش زن بی خرد بر در و بام و … ادامه

چه خوش گفت بهرام صحرانشین

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 35   چه خوش گفت بهرام صحرانشین چو یکران توسن زدش بر زمین دگر اسبی از گله باید گرفت که گر سرکشد باز شاید گرفت ببند ای پسر دجله در آبِ کاست که سودی ندارد چو سیلاب خاست چو گرگ خبیث آمدت در کمند بکش ور نه دل برکن از … ادامه

شنیدم که مردی غم خانه خَورد

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 34   شنیدم که مردی غم خانه خَورد که زنبور بر سقف او لانه کرد زنش گفت از اینان چه خواهی ؟ مکن که مسکین پریشان شوند از وطن بشد مرد نادان پسِ کارِ خویش گرفتند یک روز زن را به نیش زن بی خرد بر در و بام و … ادامه

بگفتیم در باب احسان بسی

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 33   بگفتیم در باب احسان بسی ولیکن نه شرط است با هر کسی بخور مردم آزار را خون و مال که از مرغِ بد ، کنده بِه پرّ و بال یکی را که با خواجه ی توست جنگ به دستش چرا می‌دهی چوب و سنگ ؟ برانداز بیخی که … ادامه

کسی دید صحرای محشر به خواب

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 32   کسی دید صحرای محشر به خواب مسِ تفته روی زمین ز آفتاب همی بر فلک شد ز مردم خروش دماغ از تبش می‌ برآید به جوش یکی شخص از این جمله در سایه‌ای به گردن بر از خُلد پیرایه‌ای بپرسید کای مجلس آرای مرد که بود اندر این … ادامه

جوانی به دانگی کرم کرده بود

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 31   جوانی به دانگی کرم کرده بود تمنای پیری بر آورده بود به جُرمی گرفت آسمان ناگهش فرستاد سلطان به کشتن گهش تکاپوی ترکان و غوغای عام تماشاکنان بر در و کوی و بام چو دید اندر آشوب ، درویش پیر جوان را به دست خلایق اسیر دلش بر … ادامه

یکی زهره ی خرج کردن نداشت

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 30   یکی زهره ی خرج کردن نداشت زرش بود و یارای خوردن نداشت نه خوردی ، که خاطر بر آسایدش نه دادی ، که فردا بکار آیدش شب و روز در بند زر بود و سیم زر و سیم در بند مرد لئیم بدانست روزی پسر در کمین که … ادامه

درِ معرفت بر کسانی است باز

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 29   درِ معرفت بر کسانی است باز که درهاست بر روی ایشان فراز بسا تلخ عیشانِ تلخی چشان که آیند در حله دامن کشان ببوسی گرت عقل و تدبیر هست ملکزاده را در نواخانه دست که روزی برون آید از شهربند بلندیت بخشد چو گردد بلند مسوزان درخت گل … ادامه

ز تاج ملکزاده‌ای در مَناخ

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 28   ز تاج ملکزاده‌ای در مَناخ شبی لعلی افتاد در سنگلاخ پدر گفتش اندر شب تیره رنگ : چه دانی که گوهر کدام است و سنگ ؟ همه سنگ ها پاس دار ای پسر که لعل از میانش نباشد به در در اوباش ، پاکان شوریده رنگ همان جای … ادامه

یکی را پسر گم شد از راحله

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 27 یکی را پسر گم شد از راحله شبانگه بگردید در قافله ز هر خیمه پرسید و هر سو شتافت به تاریکی آن روشنایی نیافت چو آمد برِ مردمِ کاروان شنیدم که می‌گفت با ساروان ندانی که چون راه بردم به دوست هر آن کس که پیش آمدم ، گفتم … ادامه

الا گر طلبکار اهل دلی

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 26   الا گر طلبکار اهل دلی ز خدمت مکن یک زمان غافلی خورش ده به گنجشک و کبک و حَمام که یک روزت افتد همایی به دام چو هر گوشه تیرِ نیاز افکنی امید است ناگه که صیدی زنی دری هم برآید ز چندین صدف ز صد چوبه آید … ادامه