
سعدی-بوستان-باب دوم در احسان
شماره 31
جوانی به دانگی کرم کرده بود
تمنای پیری بر آورده بود
به جُرمی گرفت آسمان ناگهش
فرستاد سلطان به کشتن گهش
تکاپوی ترکان و غوغای عام
تماشاکنان بر در و کوی و بام
چو دید اندر آشوب ، درویش پیر
جوان را به دست خلایق اسیر
دلش بر جوانمرد مسکین بخَست
که باری دل آورده بودش به دست
برآورد زاری که سلطان بمرد
جهان ماند و خوی پسندیده برد
به هم بر همیسود دست دریغ
شنیدند ترکان آهخته تیغ
به فریاد از ایشان بر آمد خروش
تپانچه زنان بر سر و روی و دوش
پیاده به سر تا در بارگاه
دویدند و بر تخت دیدند شاه
جوان از میان رفت و بردند پیر
به گردن برِ تختِ سلطان اسیر
به هولش بپرسید و هیبت نمود
که مرگ منت خواستن بر چه بود ؟
چو نیک است خوی من و راستی
بدِ مردم آخر چرا خواستی؟
برآورد پیر دلاور زبان
که ای حلقه در گوش حُکمت جهان
به قول دروغی که سلطان بمرد
نمردی و بیچارهای جان ببرد
مَلک زین حکایت چنان برشکفت
که چیزش ببخشید و چیزی نگفت
وز این جانب افتان و خیزان جوان
همی رفت بیچاره هر سو دوان
یکی گفتش از چار سوی قصاص
چه کردی که آمد به جانت خلاص ؟
به گوشش فرو گفت کای هوشمند
به جانی و دانگی رهیدم ز بند
یکی تخم در خاک از آن مینهد
که روز فروماندگی بردهد
جوی باز دارد بلایی درشت
عصایی شنیدی که عوجی بکشت
حدیث درست آخر از مصطفاست
که بخشایش و خیر ، دفع بلاست
عدو را نبینی در این بقعه پای
که بوبکر سعد است کشور خدای
بگیر ای جهانی به روی تو شاد
جهانی ، که شادی به روی تو باد
کس از کس به دور تو باری نبرد
گلی در چمن جور خاری نبرد
تویی سایه ی لطف حق بر زمین
پیمبر صفت ، رحمة العالمین
تو را قدر اگر کس نداند چه غم ؟
شب قدر را میندانند هم



