
سعدی-بوستان-باب دوم در احسان
شماره 30
یکی زهره ی خرج کردن نداشت
زرش بود و یارای خوردن نداشت
نه خوردی ، که خاطر بر آسایدش
نه دادی ، که فردا بکار آیدش
شب و روز در بند زر بود و سیم
زر و سیم در بند مرد لئیم
بدانست روزی پسر در کمین
که ممسک کجا کرد زر در زمین
ز خاکش بر آورد و بر باد داد
شنیدم که سنگی در آن جا نهاد
جوانمرد را زر بقایی نکرد
به یک دستش آمد ، به دیگر بخورد
کز این کمزنی بود ناپاکرو
کلاهش به بازار و میزر گرو
نهاده پدر چنگ در نای خویش
پسر چنگی و نایی آورده پیش
پدر زار و گریان همه شب نخفت
پسر بامدادان بخندید و گفت :
زر از بهر خوردن بود ای پدر
ز بهر نهادن چه سنگ و چه زر
زر از سنگ خارا برون آورند
که با دوستان و عزیزان خورند
زر اندر کف مرد دنیاپرست
هنوز ای برادر به سنگ اندرست
چو در زندگانی بَدی با عیال
گرت مرگ خواهند ، از ایشان منال
چو چشمارو آنگه خورند از تو سیر
که از بام پنجه گز افتی به زیر
بخیل توانگر به دینار و سیم
طلسمی است بالای گنجی مقیم
از آن سال ها میبماند زرش
که لرزد طلسمی چنین بر سرش
به سنگ اجل ، ناگهش بشکنند
به آسودگی گنج قسمت کنند
پس از بردن و گرد کردن چو مور
بخور پیش از آن کت خورد کرم گور
سخن های سعدی مثال است و پند
به کار آیدت ، گر شوی کار بند
دریغ است از این روی برتافتن
کز این روی دولت توان یافتن



