ورود / عضویت



بایگانی‌های باب دوم در احسان - صفحه 2 از 4 - ادبستان شعر پارسی

شنیدم که مغروری از کبر مست

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 25   شنیدم که مغروری از کبر مست درِ خانه بر روی سائل ببست به کنجی فرو ماند و بنشست مرد جگر گرم و آه از تفِ سینه سرد شنیدش یکی مرد پوشیده چشم بپرسیدش از موجب کین و خشم فرو گفت و بگریست بر خاک کوی جفایی کز آن … ادامه

یکی را خری در گل افتاده بود

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 24   یکی را خری در گل افتاده بود ز سوداش خون در دل افتاده بود بیابان و باران و سرما و سیل فرو هشته ظلمت بر آفاق ذیل همه شب در این غصه تا بامداد سقط گفت و نفرین و دشنام داد نه دشمن برست از زبانش نه دوست … ادامه

چو حاتم به آزادمردی دگر

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 23   چو حاتم به آزادمردی دگر ز دوران گیتی نیامد مگر ابوبکر سعد آن که دست نوال نهد همتش بر دهان سوال رعیت پناها دلت شاد باد به سعیت مسلمانی آباد باد سرافرازد این خاک فرخنده بوم ز عدلت بر اقلیم یونان و روم چو حاتم ، اگر نیستی … ادامه

ز بنگاه حاتم یکی پیرمرد

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 22   ز بنگاه حاتم یکی پیرمرد طلب ده درم سنگ فانید کرد ز راوی چنان یاد دارم خبر که پیشش فرستاد تنگی شکر زن از خیمه گفت این چه تدبیر بود ؟ همان ده درم ، حاجت پیر بود شنید این سخن نامبردار طَی بخندید و گفت ای دلارام … ادامه

شنیدم که طَی در زمان رسول

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 21   شنیدم که طَی در زمان رسول نکردند منشور ایمان قبول فرستاد لشکر بشیر نذیر گرفتند از ایشان گروهی اسیر بفرمود کشتن به شمشیر کین که ناپاک بودند و ناپاک دین زنی گفت من دختر حاتمم بخواهید از این نامور حاکمم کرم کن به جای من ای محترم که … ادامه

ندانم که گفت این حکایت به من

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 20   ندانم که گفت این حکایت به من که بوده‌ است فرماندهی در یمن ز نام آوران گوی دولت ربود که در گنج بخشی نظیرش نبود توان گفت او را سحاب کرم که دستش چو باران فشاندی درم کسی نام حاتم نبردی برش که سودا نرفتی از او بر … ادامه

شنیدم در ایام حاتم که بود

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 19   شنیدم در ایام حاتم که بود به خیل اندرش بادپایی چو دود صبا سرعتی ، رعد بانگ ، ادهمی که بر برق پیشی گرفتی همی به تک ژاله می‌ریخت بر کوه و دشت تو گفتی مگر ابر نیسان گذشت یکی سیل رفتار هامون نورد که باد از پی … ادامه

شنیدم که مردی است پاکیزه بوم

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 18   شنیدم که مردی است پاکیزه بوم شناسا و رهرو در اقصای روم من و چند صیاد صحرانورد برفتیم قاصد به دیدار مرد سر و چشم هر یک ببوسید و دست به تمکین و عزت نشاند و نشست زرش دیدم و زرع و شاگرد و رخت ولی بی مروت … ادامه

یکی روبهی دید بی دست و پای

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 17   یکی روبهی دید بی دست و پای فرو ماند در لطف و صنع خدای که چون زندگانی به سر می‌برد ؟ بدین دست و پای از کجا می‌خورد ؟ در این بود درویش شوریده رنگ که شیری در آمد شغالی به چنگ شغال نگون بخت را شیر خورد … ادامه

به ره بر یکی پیشم آمد جوان

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 16   به ره بر یکی پیشم آمد جوان به تک در پیش گوسفندی دوان بدو گفتم این ریسمان است و بند که می‌آرد اندر پی ات گوسفند سبک طوق و زنجیر از او باز کرد چپ و راست پوییدن آغاز کرد هنوز از پی اش تازیان می‌دوید که جو … ادامه

یکی سیرت نیکمردان شنو

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 15   یکی سیرت نیکمردان شنو اگر نیکبختی و مردانه رو که شبلی ز حانوت گندم فروش به ده برد انبان گندم به دوش نگه کرد و موری در آن غله دید که سرگشته هر گوشه‌ای می‌دوید ز رحمت بر او شب نیارست خفت به ماوای خود بازش آورد و … ادامه

بنالید درویشی از ضعف حال

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 14   بنالید درویشی از ضعف حال برِ تندرویی ، خداوند مال نه دینار دادش سیه دل ، نه دانگ بر او زد به سر باری از طیره بانگ دل سائل از جور او خون گرفت سر از غم بر آورد و گفت ای شگفت توانگر ترشروی ، باری ، … ادامه