ورود / عضویت



بایگانی‌های باب دوم در احسان - صفحه 3 از 4 - ادبستان شعر پارسی

تو با خلق سهلی کن ای نیکبخت

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 13   تو با خلق سهلی کن ای نیکبخت که فردا نگیرد خدا با تو سخت گر از پا در آید ، نماند اسیر که افتادگان را بود دستگیر به آزار فرمان مده بر رهی که باشد که افتد به فرماندهی چو تمکین و جاهت بود بر دوام مکن زور … ادامه

یکی در بیابان سگی تشنه یافت

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 12   یکی در بیابان سگی تشنه یافت برون از رمق در حیاتش نیافت کُلَه دَلو کرد آن پسندیده کیش چو حَبل اندر آن بست دستار خویش به خدمت میان بست و بازو گشاد سگ ناتوان را دمی آب داد خبر داد پیغمبر از حال مرد که داور گناهان از … ادامه

یکی را کرم بود و قوت نبود

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 11   یکی را کرم بود و قوت نبود کفافش به قدر مروت نبود که سفله ، خداوند هستی مباد جوانمرد را تنگدستی مباد کسی را که همت بلند اوفتد مرادش کم اندر کمند اوفتد چو سیلاب ریزان که در کوهسار نگیرد همی بر بلندی قرار نه در خوردِ سرمایه … ادامه

به سرهنگ سلطان چنین گفت زن

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 10   به سرهنگ سلطان چنین گفت زن : که خیز ای مبارک در رزق زن برو تا ز خوانت نصیبی دهند که فرزندکانت نظر بر رهند بگفتا : بود مطبخ امروز سرد که سلطان به شب نیت روزه کرد زن از ناامیدی سر انداخت پیش همی گفت با خود … ادامه

شنیدم که پیری به راه حجاز

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 9   شنیدم که پیری به راه حجاز به هر خُطوه کردی دو رکعت نماز چنان گرم رو در طریق خدای که خار مغیلان نکندی ز پای به آخر ز وسواس خاطر پریش پسند آمدش در نظر کار خویش به تلبیس ابلیس در چاه رفت که نتوان از این خوب … ادامه

بزارید وقتی زنی پیش شوی

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 8   بزارید وقتی زنی پیش شوی که دیگر مخر نان ز بقال کوی به بازار گندم فروشان گرای که این جو فروشی است گندم نمای نه از مشتری کز زحام مگس به یک هفته رویش ندیده‌ است کس به دلداری آن مرد صاحب نیاز به زن گفت کای روشنایی … ادامه

یکی رفت و دینار از او صد هزار

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 7   یکی رفت و دینار از او صد هزار خلف برد صاحبدلی هوشیار نه چون ممسکان دست بر زر گرفت چو آزادگان دست از او بر گرفت ز درویش خالی نبودی درش مسافر به مهمانسرای اندرش دل خویش و بیگانه خرسند کرد نه همچون پدر سیم و زر بند … ادامه

زباندانی آمد به صاحبدلی

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 6   زباندانی آمد به صاحبدلی که محکم فرومانده‌ام در گِلی یکی سفله را ده درم بر من است که دانگی از او بر دلم ده من است همه شب پریشان از او حال من همه روز چون سایه دنبال من بکرد از سخن های خاطر پریش درون دلم چون … ادامه

گره بر سر بند احسان مزن

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 5   گره بر سر بند احسان مزن که این زرق و شید است و آن مکر و فن زیان می‌کند مرد تفسیردان که علم و ادب می‌فروشد به نان کجا عقل با شرع فتوی دهد که اهل خرد دین به دنیا دهد ؟ ولیکن تو بستان که صاحب خرد … ادامه

شنیدم که یک هفته ابن‌السبیل

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 4   شنیدم که یک هفته ابن‌السبیل نیامد به مهمان سرای خلیل ز فرخنده خویی نخوردی به گاه مگر بینوایی درآید ز راه برون رفت و هر جانبی بنگرید بر اطراف وادی نگه کرد و دید به تنها یکی در بیابان چو بید سر و مویش از گرد پیری سپید … ادامه

مشو تا توانی ز رحمت بری

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 3   مشو تا توانی ز رحمت بری که رحمت برندت ، چو رحمت بری چو انعام کردی مشو خودپرست که من سرورم دیگران زیردست اگر تیغ دورانش انداخته‌ است نه شمشیر دوران هنوز آخته‌ است ؟ چو بینی دعاگوی دولت هزار خداوند را شکر نعمت گزار که چشم از … ادامه

پدرمرده را سایه بر سر فکن

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان شماره 2   پدرمرده را سایه بر سر فکن غبارش بیفشان و خارش بکن ندانی چه بودش فرو مانده سخت بود تازه بی بیخ هرگز درخت ؟ چو بینی یتیمی سر افکنده پیش مده بوسه بر روی فرزند خویش یتیم ار بگرید که نازش خرد ؟ وگر خشم گیرد ، که … ادامه