آذر بیگدلی – غزل شماره 118
یک قطره خون، ز تیغ بتان وام کرده ام
در سینه جای داده دلش نام کرده ام
رشکم کُشد، که میشنوم صبح از رقیب
درد دلی که شب به تو پیغام کرده ام
صیاد اگر ز رحم مرا کشته، دور نیست
تأثیر ناله ای است که در دام کرده ام
تو در کمین صید دل من نشسته ای
من در گمان، که بلکه تو را رام کرده ام
روزم سیاه تر شده از رشک غیر و من
خوشدل که صبح، هجر تو را شام کرده ام