
شمس مغربی – غزل شماره 126
دلبری دارم که در فرمان او باشد دلم
همچو گویی در خم چوگان او باشد دلم
هر زمان هر جا که می خواهد دلم را می برد
زان سبب پیوسته سرگردان او باشد دلم
هیچ با خود مینیاید تا به کی گویی چنین
واله و آشفته و حیران او باشد دلم
عرصه ی عالم چو نیک آید گه جولان او
لاجرم میدانگه جولان او باشد دلم
دل به هر نقشی که او خواهد برآید هر زمان
کان در او چون گوهر و مرجان او باشد دلم
لولو و مرجان او خواهی ز ز بحر دل طلب
زانکه بحر لولو و مرجان او باشد دلم
بهر مهمانی دل خوان تجلی می نهد
هر زمان از بهر آن مهمان او باشد دلم
چونکه گردد موج زن دریای بی پایان او
ساحل دریای بی پایان او باشد دلم
مغربی از موج و ساحل بیش ازین چیزی مگو
زانکه دائم قلزم و عمان او باشد دلم



