سحاب اصفهانی – غزل شماره 119
نیند طالب می عاشقان که خوردستند
ز جام عشق شرابی که تا ابد مستند
به روی مدعی آن در که سالها بستم
به حرف مدعی آخر به روی ما بستند
به فیض عشق در آغاز عاشقی دانم
هزار نکته که اهل جهان ندانستند
چگونه وصل میسر شود که میل بتان
بود به سیم و زر و عاشقان تهیدستند
به پیش اهل خرد صعب تر بگویم چیست
ز نیستی کسان اینکه ناکسان هستند
اگر غم تو به مردن رود ز دل بیرون
خوش آن کسان که بمردند و از غمت رستند
دگر سحاب ز جور بتان چه اندیشم
که کرده اند به ما آنچه می توانستند