آذر بیگدلی – غزل شماره 41
هم خنده خوش است و هم خرامت
خود گوی که نالم از کدامت؟
از دام مکن مرا هم آزاد
ار مرغ دگر فتد به دامت
یاد آر ز ناامیدی من
چون غیر دهد ز من پیامت
گیرم کام خود از تو روزی
کآرم پی نعش خود دو گامت
خرم نفسی که افتد آذر
در سایه ی سرو خوشخرامت