
سعدی-گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی
حکایت 6
شبی یاد دارم که یاری عزیز از در درآمد ، چنان بیخود از جای برجستم که چراغم به آستین کشته شد .
سَرى طَیفُ من یَجلُو بِطَلعتهِ الدُّجى (1)
شگفت آمد از بختم که این دولت از کجا
بنشست و عتاب آغاز کرد که مرا در حال بدیدی ، چراغ بکشتی به چه معنی؟ گفتم : به دو معنی : یکی آنکه گمان بردم که آفتاب برآمد و دیگر آنکه این بیتم به خاطر بود :
چون گرانی به پیش شمع آید
خیزش اندر میان جمع بکش
ور شکرخنده ای است شیرین لب
آستینش بگیر و شمع بکش
واژگان دشوار : 1-ترجمه : یاد کسی به خاطرم آمد که زیبایی رویش ، تاریکی شب را می شکافد .




بد