
سعدی-گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی
حکایت 3
پارسايى را ديدم به محبت شخصی گرفتار ؛ نه طاقت صبر و نه يارای گفتار. چندان که ملامت ديدی و غرامت کشيدی ترک تصابی نگفتی و گفتی :
كوته نكنم ز دامنت دست
ور خود بزنى به تيغ تيزم
بعد از تو ملاذ و ملجايى نيست
هم در تو گريزم ، ار گريزم
باری ملامتش کردم و گفتم : عقل نفيست را چه شد تا نفس خسيس غالب آمد ؟ زمانی بفکرت فرو رفت و گفت :
هر كجا سلطان عشق آمد، نماند
قوت بازوى تقوی را محل
پاكدامن چون زيد بيچاره اى
اوفتاده تا گريبان در وحل ؟



