ورود / عضویت



گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی-حکایت 16 - ادبستان شعر پارسی % %

گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی-حکایت 16

سعدی-گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی

حکایت 16

 

یاد دارم که در ایام جوانی گذر داشتم به کویی و نظر با رویی در تموزی که حرورش دهان بخوشانیدی و سمومش مغز استخوان بجوشانیدی. از ضعف بشریت تاب آفتاب هجیر نیاوردم و التجا به سایه ی دیواری کردم ، مترقب که کسی حَرّ تموز از من به برد آبی فرونشاند که همی ناگاه از ظلمت دهلیز خانه ای روشنی بتافت، یعنی جمالی که زبان فصاحت از بیان صباحت او عاجز آید، چنانکه در شب تاری صبح برآید یا آب حیات از ظلمات به درآید، قدحی برفاب بر دست و شکر در آن ریخته و به عرق برآمیخته ندانم به گلابش مطیّب کرده بود یا قطره ای چند از گل رویش درآن چکیده. فی الجمله ، شراب از دست نگارینش برگرفتم و بخوردم و عمر از سر گرفتم.

ضماء بقلبی لایکادُ یُسیغُهُ

رَشفُ الزّلال ولوشرِبتُ بُحوراً

 

خرم آن فرخنده طالع را که چشم

برچنین روی اوفتد هر بامداد

مستِ می ، بیدار گردد نیم شب

مست ساقی ، روز محشر ، بامداد

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤