
شمس مغربی – غزل شماره 92
شاه بتان و ماه رخان عرب رسید
با قامت چو نخل و لب چون رطب رسید
لب بر لبم نهاد و روان کرد عاقبت
جانم به لب رسید چو جانت به لب رسید
چون جان تازه یافت لبم از لبان او
ای دل بیا که موسم عیش و طرب رسید
محبوب را نگر که چه عاشق نواز شد
مطلوب را نگر که بگاه طلب رسید
این سلطنت ز فقر و فنا گشت حاصلم
وین ملک نیمروز مرا نیمشب رسید
رنجی نکش به که بی قدر و قیمت است
هر راحتی که آن به کسی بی تعب رسید
بی حرمت و ادب نرسد مرد هیچ جا
هر جا کسی رسید ز راه ادب رسید
بی نسبت و نسب نشده کی رسید به دوست؟
ای دوست کس به دوست ز راه نسب رسید؟
برداشت مغربی سبب مغربی ز راه
تا بی سبب به حضرت آن بی سبب رسید



