
شمس مغربی – غزل شماره 109
دل من آیینه ی توست مصفا دارش
از پی عکس رخ خویش مهیا دارش
روی زیبای تو را آینه زیبا باید
از برای رخ زیبای تو زیبا دارش
حیف باشد که بود نقش من و ما در وی
از پی نقش تویی نقش من و ما دارش
خلوت خاص پر از شورش و غوغا خوش نیست
خالی از ولوله و شورش و غوغا دارش
چون تماشای رخ خویش در او خواهی کرد
پاک از بهر نظرگاه و تماشا دارش
چونکه چوگان سر زلف تو را گوی بود
دایما گوی صفت بی سر و بی پا دارش
گاه مشتاق تر از دیده ی وامق سازش
گاه معشوق تر از چهره ی عذرا دارش
گر چو ساحل بود از موج مدارش خالی
ور چو دریاست پر از لولوی لالا دارش
مغربی مفرد و یکتاست دلارام مدام
مظهر اوست دلت مفرد و یکتا دارش



