رهی معیری – قطعه شماره 29
پاس ادب
پاس ادب به حد کفایت نگاه دار
خواهی اگر ز بی ادبان یابی ایمنی
با کم ز خویش هر که نشیند به دوستی
با عز و حرمت خود خیزد به دشمنی
در خون نشست غنچه که شد همنشین خار
گردن فراخت سرو ز برچیده دامنی
افتاده باش لیک نه چندان که همچو خک
پامال هر نبهره شوی از فروتنی