رهی معیری – قطعه شماره 47
عشق وطن
سیل آشوب، روان گشت به کاشانه ی ما
سوخت از آتش بیدادگری خانه ی ما
آه از آن سودپرستان که ز بی انصافی
طلب گنج نمایند ز ویرانه ی ما
نارفیقان عوض مزد به ما زجر دهند
گرچه خم گشت ز بار رفقا ! شانه ی ما
دوست خون دل ما خورد به جای می ناب
در عوض زهر بلا ریخت به پیمانه ی ما
در ره عشق وطن از سر و جان خاسته ایم
تا در این ره چه کند همت مردانه ی ما
شرف خانه خود گر تو و من حفظ کنیم
نشود خانه بیگانه شرف خانه ی ما
قد علم کن به سرافرازی و مردی چون شیر
ورنه عشرتکده ی خرس شود لانه ی ما