رهی معیری – قطعه شماره 30
ابنای روزگار
یاری از ناکسان امید مدار
ای که با خوی زشت یار نهای
سگ دلان، لقمه خوار یکدگرند
خون خوری گر از آن شمار نه ا ی
همچو صبحت شود گریبان چاک
ای که چون شب سیاهکار نهای
پایمال خسان شوی چون خاک
گر جهان سوز چون شرار نهای
ره نیابی به گنج خانه ی بخت
جانگزا گر بسان مار نهای
طعمه ی دیو و دد شوی گر زآنک
مردم او بار و دیوسار نه ای
تا چو گل شیوه ات کم آزاری است
ایمن از رنج نیش خار نهای
روزگارت به جان بود دشمن
ای که همرنگ روزگار نهای
